نمیدونم خوندن نظراتتون خوشحالم کرد یا ناراحت خوشحال ازینکه تنها نیستم
و ناراحت ازینکه فقط من نیستم
من الان هشت ساله عاشق یه نفرم ولی میدونم که بهش نمیرسم میشه یه را 
دوستان من پنجاه وچهار سال سن دارم وده سال است در گیر دیابت وانسولین هستم وهشت سال است درگیر فشار خون متغییر وحدود چهار سال قبل سرطان پروستات گرفتم وبعد یکسال براثر متاستاز کنسر تمام اسکلتم را گرفت هرماه شیمی درمانی هرماه هورمن تراپی وهر چند ماه پرتو درمانی دارو خاص کمیاب وگران شده بیمارستان رغبتی به پذیرش ندارد ومن نگران همراهم هستم کرونا نگیرد در جوانی بیست وهفت ماه سرباز ودر جبهه بودم وبعداز ان زندگی سخت سخت....بی پناه بی حامی بی کار متاهل مسئولیت فرزند بیپول بی هنر بی حرفه وبداخلاق ووووو معتاد ووووو خلاصه هرکاری دقت کن هرکار حلالی که در توانم بود برای حفظ زندگی وبخاطر عشقم انجام دادم از کارگر روز مزد تا ویزیتور تا ابدارچی وپیک موتوری ودلالی وخرید وفروش کوپن ورانندگی روی ماشین مردم راننده مینی بوی فروش لوازم یدکی ووووو تا استخدام واداری شدم وگذشت سخت بود ولی گذشت والان با داشتن یک دختر ویک پسر که پسرم بیماری اعصاب دارد ویک همسر ومادر محبوب خسته من ماندم واینهمه بیماری پیش امده زمان دردکشیدن بخودکشی فکر کنم اما درحال عادی خیر ودرد بقدری شدید است که از شدت درد تهوع میگیرم نه مرفین نه شربت تریاک ونه هیچ مسکن ومخدری کمکم نمیکند تا جایی که پزشک میگوید کافی است اوردوز میکنی اما برخلاف تمام کسانی که بفکر خودکشی هستند من از خدا شفا میخواهم تا درست زندگی کنم زندگی ....شرمنده وقتتان را گرفتم هیشکی اندازه من درد نمیکشه و غم و غصه ندارع هر روز جنگ اعصاب تو خونه ماست کاش بمیرم راحت شم ادم دیگه از یجایی به بعد از زندگی میبره دلیل بیشترشم خانواده است و دیدن بی محبتی نرسیدن به خواسته ها فقر و نداری ای کاش کسی تو این حال نباشه
بنابراین کسی که شجاعت لازم برای
زندگی کردن نداره بهتره
زندگی از مرگ طاقت فرساتره
پنجاه و چهار سالمه
ولی تازه فهمیدم
ک ابن مدت
شحاعت زندگی کردن نداشتم
برای همین زندگیم
پر از حسرت بود و
رنج کشیدم
آدمی بودم که شجاعت لازم رو
برای رسیدن به آرزوهام نداشتم
شجاعت لازم برای مردن هم نداشتم
پس در رنج و حسرت زجر کشیدم
در یک برزخ جهنمیبه سر بردم