بنده متولد اسلام آباد غرب و بزرگ شده نهاوند هستم و از این وضعیت بسیار بسیار خوشحال هستم

قابل توجه ساکنین بزرگترین دهات ایران ما که خودمون شهر و اصالت داریم و این روستای بدون اصالت بی هویت (تهران) را حتی در حد شهرستان هم نمیدانیم چه برسد به شهر

نظر قبل خودم را تایید میکنم اما با این حال:
اهل یک جایی بودن نه یعنی اصالت آنجا را داشتن. مثلا میگویند اصفهانی ها خیلی حساب گرند ، خوب این به خاطر ژنشان نیست که ، کلا اهل مناطق کویری خیلی حساب گرند زیرا وفور نعمت در مناطق کویری نیست و ساکنان آن مجبورند برای گذران امور خیلی با دقت خرج کنند ، خوب این روحیه ی حساب گری رو افراد به خاطر محیطشان بدست می آورند و همچنینی صفات خوب مثل صبر که شاید در کویر نشینان بسیر بیشتر است. ولی اینکه مثلا یک فردی اصالتا مال اصفهان است اما جد و جده اش 100 سال پیش اومدن تهران و پدر و مادر بزرگ و والد والده اش نیز تهران بوده اند و خودش هم یک روحیه ی دست و دلوازی داره یا آن صفت صبر معروف اهل کویر را ندارد که دیگر نمیتوان گفت تو اصفهانی و ... هستی، چرا که اون فرد به طور کلی منقطع از فرهنگ شهر قدیمی خودش هست ، خودش هم که تهران بدنیا آمده ، شهر هم که یک عضو جدا شدنی از آن است ، پس این فرد با فرهنگ تهران بزرگ شده و خو گرفته و این فرهنگ را دارد و نماینده ی این فرد است و تهرانی است و نمیتواند برود یک جایی بگوید من اصفهانی ام و همه او را به فرهنگ آنجا بشناسند حالا چه در فرهنگ خوب و چه در فرهنگ بد.

تهران یعنی ته ری و یکی از روستاهای خوش آب و هوای ری بوده است. وقتی یک روستا در طول 200 سال به شهر بزرگ تبدیل شده است پس تهرانی خالص بسیار نادر است. نکته مثبت تهران ، فرهنگ بالای آن است که هر مهاجری را مجبور به تغییرات در رفتار ، گفتار و افکار می کند. این موضوع در سایر شهرهای مهاجر پذیر کمتر است. اگر عادلانه به همه جای ایران رسیدگی کنند اکثر انسانهایی که به زادگاه خود عشق می ورزند از شهرهای بزرگ خارج می شوند. اینجانب دو سال در تهران سرباز بوده ام و به نظر من از لحاظ ترافیک و آلودگی غیر قابل سکونت است و اگر مسئولین برای مهاجرت منفی از تهران و سایر شهرهای بزرگ فکری نکنند معلوم نیست در آینده چه خواهد شد.