با سلام . به نظر من نویسنده مطلب می بایست روی سریال های بی محتوای شبکه یک و شبکه دو بیشتر حسایت نشون می دادن البته ساختن هر سریالی بسیار سخت و پر دغدغه هست ولی چرا از سریال ضعیف حضرت یوسف چیزی نگفتین؟ سریال بزنگاه خیلی هم بد نیس حداقل در سرگرم کردن و ایجاد لحظه های طنز سریال ضعیف و آبکی نیست اتفاقا ساخته های رضا عطاران بسیار شبیه به مردم عادی کوچه و بازار و نمایشگر اخلاق و رفتار مردم هست که برای ایجاد طنز در بعضی از نکات اغراق می شود که همین اغراق ایجاد طنز می کند ولی باید با ظرافت و دقت انجام شود که مثل ساخته های آقای مهران غفوریان یکباره پر از آب و وارفته نشود و در مورد خوش و بش کردن یک دختر با کاگر نانوایی با نظر نویسنده مطلب موافقم که به نظر زیاده روی شده و اگر دقت میشد بسیار بهتر و زیبنده تر برای سیمای جمهوری اسلامی و همین طور شخص کارگردان محترم می بود . موفق باشید

به نظر من بدترین و خطرناک ترین سریال، همان "روز حسرت" است که شبکه اول پخش می کند و ترویج خرافات می کند و مردم مذهبی ما هم احتمالا باور می کنند. ولی در مورد اینکه چرا این زن با آرایش نماز خوانده، باید بگویم که آرایش در هنگام نماز برای زن، که چیز بدی نیست.

بدترین قسمت این سریال (بزنگاه) که نمی دانم چگونه بعضی دوستان آنرا سرگرم کننده می خوانند! توهین و به سخره گرفتن قشر فرهیخته و دانش آموخته د ر قالب نشان دادن یک پرفسور جراح در ان هیبت مسخره و یا بشکن زدن پزشک دیگر و.. و ارزش جلوه دادن لوده گی و لاابالیگری در این سریال است که من به شخصه برای صدا وسیمای جمهوری اسلامی ایران برای پخش این سریال متاسفم.

دیدن سریالهای امسال واقعا وقت تلف کردن است،تمام انها به نوعی وقت کشی است که انگار فقط کش می اید تا اخر ماه رمضان برسد
یکی با مسخره بازیهای عطاران و لولائی و بهاره رهنما و ....
یکی با رویاهاي افسانه بایگان و در نهایت در تمام انها کلک و حقه بازی موجود در جامعه و همراه با افراد نادان به تصویر کشیده شده و در جای حساس تمام میشه به نوعی که هیچ بیننده ای از پای هیچ سریالی با دل خوش و بدون استرس بلند نمیشه

متاسفانه بعد از این همه سال صدا و سیما از نخبگان دینی و فکری ایران برای افزایش سطح دینداری مردم استفاده نکرده است .واقعا چرا سازمانی با این بودجه نتیجه کارش چنین ضعیف باشد .ایران با این عمق تمدنی و فرهنگی چرا باید دستگاه های فرهنگی اش اینگونه باشد ؟

به نظر من ما هنر را گم کردیم و هر چیز را بجای هنر اشتباه می گیریم واقعیت هنر این هست که تجربیات انسانی چه خوب و بد را به گونه ای نشاندهد که کمترین اثر منفی و بیشترین اثر مثبت را داشته باشد نه اینکه بصورت خام و عریان در پربیننده ترین ساعت پخش کنیم بعضی از دوستان کار هنری و سریالی را با یک کار مستند خبری اشتباه گرفتتند و فکر می کنند سریال سازها باید کار ژورنالیستی و روزنامه نگاری جامعه را بر عهده داشته باشند و هر عملی را به اسم انعکاس واقعیت بدون آنکه ان را برای مخاطب بپزند به نمایش بگزارند همانگونه که معده انسان واقعیت یک غدای خام را تشخیص نمی ده و آدم دل درد می گیره اگر این موضوعات خوب پردازش نشود و در عرض نیم ساعت 10 تا واقعیت اجتماع مثلا اعتیاد و ریا، و حرص هضم نشده دروغ و توهین پشت سرش بیاید می شود بیماری برای روح انسانها جامعه و آدم حس می کند تحت بمباران کارهای غیر انسانی وبد قرار گرفته .

چراهیچ کس ازمثل هیچ کس نمی گوید که سه تا سکانس طولانی تکراری داداشی یک سری حرفهایی روتکرارمی کردوبه نرگس می گفت که ممنونه این همه سال منتظرش مونده!درضمن موسیقی روزحسرت زمانی که نرجس خانم برزخو می بینه واقعا عذاب آوره.آدمای سریالم شخصیت پردازیشون غیرواقعیه.تا اینجا فقط شخصیت بهاره رهنما درسریال ماموربدرقه رآل است ونمونه عینی اش را بارها در جامعه دیدیم.بزنگاهم هیچ حرف تازه ای برای گفتن ندارد.گیریم همه فهمیدند معتادمیتونه یک آدم عادی باشه.خب چاره چیه؟

با سلام
دوستانی که فکر می کنند سریال بزنگاه هیچ مشکلی ندارد با کمال تأسف خودشان مشکل دارند و از فرهنگ و ادب رنگ و بویی نبرده اند که بتوانند تشخیص دهند چه نمایشی خوب و چه نمایشی بد است ( از نظر تأثیرات آن بر روی جامعه )
آیا نشان دادن تمام زوایای یک خانه حتی سنگ توالت ایرادی ندارد ؟
آیا نشان دادن داغ کردن سیخ معتاد یا راه های فرار از خانواده جهت انجام اعمال خلاف یک معتاد ایرادی ندارد ؟
واقعاً نشان دادن واقعیتهای جامعه به سلیقه احتیاج دارد که ما در این سریال ندیدیم
همچنین متأسفانه کسر و شأن خانواده های ایرانی و احترام آنها بسیار بالاتر از این حرف هاست .
در خانواده های ایرانی حد اقل زنان ایرانی تا مدت ها در غم از دست دادن پدر خود داغدارند
با تشکر از مطالب زیبای این مقاله ( هر چند خیلی مختصر بود ) و با تشکر از دوستانی که انتقاد خود نسبت به سریال بزنگاه را با صراحت و شجاعت اعلام کردند .
موسوی از شیراز

چندسالی است که با این سریالهای به اصطلاح طنز واژگان مردم را تحت تاثیر گذاشته اند و کسی دهان برنمی آورد که نکنید! والا نکینید! این واژگان بعضا سخیف و این آموزش دغل بازی را رها کنید. واقعا این سریالها قصد اصلاح دارند یا گسترش بیشتر عادتهای بد؟ اگر الان می خندید فردا بهای این خندیدن را خیلی گران می پردازید.

1- خندیدن مردم با هر وسیله ای صحیح نیست.
2- ضعف کارگردانی و فیلمنامه نویسی در کشورمان مشهود است.
3- تهیه فیلمنامه و فیلمی که دارای محتوی با ترویج آموزه های دینی به دور از ساختارهای مشخص و از قبل تعریف شده به طوری که مثلا یک زندگی عادی مذهبی را به تصویر بکشد بسیار مشکل است.
4- قرار نیست در صدا و سیما و سینمای جمهوری اسلامی ایران ترویج مشکلات اخلاقی و ناهنجاری هایی که در جامعه هست را نمایش دهد. چراکه باعث بدآموزی برای سنین پایین میشود. آگاهی از ناهنجاری ها برای این سنین باید شکل دیگری داشته باشد.
5- باید جوری برخورد کرد که رفتارهای صحیح ترویج شود و میل به این رفتارها ایجاد شود.
6- جامعه مذهبی از این کارگردانها و فیلمنامه نویسها و بازیگران توقع بیش از توان دارند.