باتشكرفراوان؛ خيلي مقاله خوبي است اي كاش همه مسئولين وتصميم گيرندگان امور كشور اين مطالب را بخوانند چون دقيقا" علت عقب افتادگي اين كشور در همه زمينه ها (اقتصادي ؛علمي؛ اجتماعي و....) همين مسائل مي باشند.

با سلام خدمت آقای مطهری / درد جامعه را گفتن هنر نیست کسی که نحوه درمان آن درد را پیدا کرد هنرمند است...

سالهاي زيادي است كه من به اين مساله فكر مي كنم رفتارهاي متفاوت و غير قابل پيش بيني مردم در مسائل مختلف واقعا" رنج دهنده است. آيا بهتر نيست كه در كليه سالهاي ابتدايي و راهنمايي درسي تحت عنوان رفتارهاي اجتماعي گنجانده شود. شايد در آينده اين رفتارها تصحيح گردد.

باسلام
در بسياري از موارد نبودن امكانات كافي مسبب اينگونه ناهنجاريهاست . بعنوان مثال ميدان ونك تهران را ببينيد . دريغ از يك سطل اشغال اما در عوض قدم به قدم انواع واقسام صندوق صدقات را در اين ميدان خواهيد ديد . بدون اغراق در اين ميدان حدود 40-50 صندوق صدقه وجود دارد ولي حتي يك سطل آشغال نخواهيد يافت !!!

با تشکر از فتح باب موضوعي حياتي توسط اين شخصيت روحاني
اضافه مي نمايم تربيت پايدار از زمان کودکي و در مدرسه بايد آغاز شود و به قول معروف استانداردسازي اين هنجارها در اجتماع در مدرسه صورت مي گيرد. وقتي فرزندان من در يک مدرسه اروپايي تحصيل مي کردند به آنها مي گفتند دو کلمه جادويي در زندگي آدمها وجود دارد: 1-ببخشيد 2- لطفآ
در آن سيستم هريک از دانش آموزان کلاسهاي بالاتر مي بايست از دانش آموزي در کلاس پائين تر مراقبت نمايد و بخش مهمي از ارزشيابي ها نسبت به دانش آموزان با توچه به نحوه اين مراقبت بعمل مي آيد. به خاطر دارم در آن زمان يکبار براي کاري به مدرسه مراجعه کردم فرزند بزرگترم در محوطه مدرسه مرا ديد و نزد من آمد ولي متوجه شدم که حواسش پرت است و به صحبتها من توجه ندارد از او توضيح خواستم و گفت، پدر! آن دانش آموز کوچکي که دورتر مي بيني تحت مراقبت من است تمام حواسم به اوست اگر بلايي به سرش بيايد من بيچاره مي شوم. دروغ گفتن بچه ها و يا بي تفاوتي آنها نسبت به ديگران اولياي مدرسه را بشدن نگران مي کرد و با والدين مطرح مي شد.و جالب اينکه در تمام مدارس اين استانداردها وجود داشت. متاسفانه بعداز چندين سال بچه ها دروغ را با واژه "خالي بندي" قابل انجام مي بينند. بي تفاوتي به ديگران را با واژه "بپيچانش" و اينها همه را در مدرسه فرامي گيرند. آثار نبود اين سيستم فرهنگي در مدارس را شما در اجتماع بصورت ناهنجاري هاي اجتماعي مي بينيد و به نوعي قالطاق سالاري پديد مي آيد. اگر فوت و فن دروغ گفتن، از زير کار در رفتن، سرکار گذاشتن، رو هوا زدن، دو دره کردن و .... را ندانيد يک آدم شوت تلقي مي شويد.آيا اين مفاهيم در تمام سطوح اجتماع براي شما بسيار آشنا نيست؟ برادران خطر اينجاست نسل جديد را دريابيم.

به نظر من باید هر خانواده یک مشاور خانوادگی داشته باشد
که مسلما باید هم از طرف دولت وهم از طرف خود خانواده ها همکاری انجام گیرد که سهم دولت خیلی بیشتر و پر رنگ تر هست
مثل پزشک خانواده، وکیل خانواده و روانشناس خانواده
ما باید قبول کنیم که در کوچکترین موارد اجتماعی ، اخلاقی و .....مشکل داریم
به عنوان مثال : تا حالا شده نسبت به پرت کردن اشغال از شیشه ماشین به بیرون اکشن بگیریم چه برای خودمون و دیگران؟؟؟

مطالب جالب و خواندنی بود و از مشکلات عظیم این کشور که دارای فرهنگ چندین ساله اسلامی و ایرانی است سخن گفت ولی باید چه کاری انجام دهیم و چگونه انجام دهیم و به سخن گفتن ختم نشود انشاء ا...

یک چیز نباید فراموش شود .
معیشت مردم
در سلسله مراتب نیاز حرمتها در مراتب بالا تری نسبت به امور معیشتی قرار دارد . کسی که در مراتب اولیه زندگی خود مشکل دارد نه خود ارتقاء مییابد ونه میتواند دیگران را ارتقاء دهد . پدر ومادر - مدیر ومسئول - معلم و استاد و هر کس که در این زمینه نقش دارد آنقدر در گیر امور اولیه زندگی خود است که نمیتواند به مسائل تربیتی بیش از آنی که میبینیم بپردازد.
دوستان اقتصاد محور همه چیز است .

با سلام. من فكر ميكنم تنها با ايجاد كلاس شهروندي وآموزش مستمر ميتوان اين مشكل را حل كرد.نياز به برنامه ريزي عظيمي دارد.متاسفانه مسيوولان دولتي نه تنها به فكر نيستند بلكه از فهيم بودن مردم هراس هم دارند.كتابهاي هفت عادت مردمان موثر و چگونه با بچه ها صحبت كنيم كه به سخنان ما گوش فرا دهند مي توانند راهنماي خوبي باشند.به اميد روزي كه هر كداممان حداقل خودمان را اصلاح كنيم تا اصلاح كل نتيجه شود.

بنام پروردگار پيشرو در اصلاح و تعليم جوامع و بشريت
برررسي فرهنگ عمومي كشور
كلام شما بسيار حكيمانه و دلسوزانه بود، وليكن در خصوص تغيير و تحول فقط به بيان انتقادات موضوعي كفايت گرديده و به راهبردي براي حل مشكل اشاره نشده است. ضمن تأكيد بر مسائل ذكر شده توسط حضرتعالي، با اجازه از محضر استاد، لازم مي‌دانم به چند نكته اشاره نمايم.
در كشور عزيزمان، متأسفانه چند انحراف عظيم كه با باورهاي ملي، حماسي، اسلامي و آرماني شهروندان آن مغايرت دارد مشهود است؛
1- عدم توجه به دستورات و آموزه‌هاي اخلاقي الهي، ديني، تاريخي و فرهنگي
2- فقدان تصميم‌سازي مسؤولانه، مقتدرانه و هوشمندان در مديريت فرهنگي كشور
3- عدم ارائه راه‌حل‌هاي مدبّرانه و كارشناسانه در مواجهه با بروز مشكلات و ناهنجاري‌هاي فرهنگي
4- عدم تبعيت از فرامين، دغدغه‌ها، نگاه مدبرانه امام راحل و رهبر فرزانه
5- نداشتن روحيه آرمان‌خواهانه ملي، آينده نگرانه و جهان شمول
6- كمبود روحيه شكوفايي، خودباوري و توسعه كيفي بجاي توسعه كمي، سطحي و غير مؤثر فرهنگي
7- حذف صورت مسأله بجاي پاسخ‌گويي
8- بي‌تواجه به فوت وقت در ارائه راهكارهاي ملي
9- آرامش كاذب اميال مادي بجاي آرمان‌هاي اخلاق‌محور
10- عدم اتحاد و انسجام ملي ميان اقشار، اقوام و مسؤولان در فرهنگ عمومي
11- فقدان تفكر سيستمي، مشورتي و كارگروهي اقشار مختلف
12- مقصر جلوه‌دادن مسؤولان، فرآيندها و شرايط بجاي نگاه حكيمانه و منتقدانه به خود
و ده‌ها مورد ديگر كه مجال بازگويي آن نياز به صرف ساعت‌ها بحث و گفتگو خواهد بود.
پس از گذشت سه دهه از انقلاب اسلامي، تنها راه‌حل مشكل فرهنگ عمومي و شهروندي ايرانيان(طرح آمايش فرهنگ سرزمين ايرانيان است.)
بازشناسي فرهنگ كهن، آسيب‌شناسي مبادي فرهنگ، پالايش و بازبيني در مأموريت و محتوي رسانه ملي، تحول در نظام آموزشي و تربيتي كشور، ارتباط عميق، گسترده و الهام‌بخش حوزه و دانشگاه، ترسيم چشم‌انداز فرهنگي كشور و هزاران راه‌حل ديگر كه در ذهن ايرانيان شناور و بالقوه مي‌باشد.