ناشناس
| 
۱۳:۳۹ - ۱۳۸۷/۰۶/۲۴
پاسخ
متاسفانه این فرم ها کمترین ارزش فنی و آماری ندارند . اینجانب با افراد متعددی که این فرم را پر کرده اند صحبت نمودم ، همگی همین نظر را داشتند و تنها مطلبی که اکثرا تایید می نمودند این بود از طریق این فرم ها فقط می توان درآمد حقوق بگیران را کنترل کرد که آنهم امر بیهوده ای است ، چرا که اولا درآمد حقوق بگیران امر معلومی است و نیازی به این همه دفتر و دستک ندارد ، ثانیا حقوق بگیران جزو دهک های کم درآمد جامعه هستند و درست یا نادرست نوشتن آن تغییری در وضعیت آنها ایجاد نمی کند . ضمنا وقتی مطالب بیان شده در این خبر را - که ادعا شده جهت راستی آزمایی فرمها به این طریق عمل می شود - برای دوستان و همکاران خویش که همگی دارای تحصیلات دانشگاهی با سوابق کاری بالا هستند بازگو نمودم ، فورا دلایلی بر رد آنها ارائه ، و بر بی ارزش بودن این فرم ها تاکید نمودند . امیدواریم مسئولین گرامی بیش از این شعور مردم را به تمسخر نگیرند . ضمنا اینکه بگویند پر کردن این فرم ها توسط اکثر مردم نشانۀ خشنودی آنان از این طرح است ، حرف بی اساسی است و مثل این است که بگوییم چون هر روزه میلیون ها نفر برای خرید نان و شیر یارانه ای و ... مدت زمان طولانی در صف می ایستند ، پس معلوم می شود که مردم از نحوۀ توزیع نان و شیر و ... کاملا راضی اند ، و گر نه در در صف نمی ایستادند و در خانه استراحت می کردند !! 
البته اين آمار فقط در اقتصاد ايران قابل تحليل است. واقعاً كسي كه اقساط ماهيانه اش بيش از درآمد خود اظهاري اوست و درآْمدي غير شغل اصلي ثبت نكرده فقط از اقتصاد ما بر مي آيد نه اقتصاد ديگري براي اينكه خود اظهاري ما نيز بر اساس واقعيت نيست. با تشكر من کاملا از این نحویه استدلال متاسفم . به عنوان مثال من دارای مادر پیری هستم که تنها با یک پسر بیکار با درآمد مستمری اش زندگی میکند. و صاحب خانه اجاره اش را امسال ماهی 450 هزار تومان کرده است که فرزندان متاهلش با سختی مجبور به پرداخت آن هستند. حال این درست است که فرضا بگویند چون حقوق مستمری مادر من ماهی 200 هزار تومان (کمی بیشتر) است و با اجاره اش نمیخواند پس دروغ میگوید؟ مهمترین مسئله این است که کسی اقدام به درخواست کمک از دولت میکند که حتما دخل و خرجش با هم نمیخواند .... منظور از رفاه چیست آیا در جامعه امروز داشتن یک جاروبرقی یا تلویزیون رنگی رفاه محسوب می شود؟ آیا آموزگاری که با قرض از همه بانکها بجز بانک خون با زحمت بسیار و با سختی دادن به خود و خانواده اش و حذف تفریحات و سفر و بدون هیچ پس اندازی برای آینده از درامد پانصد هزار تومانی چهارصد هزارتومان قسط می دهد چون قسط سنگین می پردازد برخوردار است مسمولین ما در کجا و کدام مقطع زمانی زندگی می کنند؟ واقعا جای بسی تاسف دارد 
متاسفانه این بررسی ها علمی نیست وبا واقعیت های اجتماع ما سازگاری ندارد مثلا فرزندم دانشجو میباشد و بامدرک تحصیلی قبلی اخذ شده ده میلیون وام مشاغل زود بازده دریافت نمود که بدلیل شکست درطرح مزبور مبلغ دریافتی راصرف خرید خودرو نمود که رفت وامدش راسامان داده یا گاهی هم درامد داشته باشد لیکن بنده که کارمند هستم به ناچار اقساط انرا می پردازم ودر مواقع کسر بودجه این کلاه آن کلاه میکنم. 
جالب است.ظاهرا اینجا هم مثل زمان تعیین مالیات فقط میتوانیم گریبان کارمندان دولت را بگیریم که چیزی برای پنهان کردن ندارند اما زورمان به طلا فروشی که درامد خود را سیصد هزار تومان در ماه اعلام کرده نخواهد رسید. وای به حال کارمندان/بیچاره اظهارات صاحبان مشاغل آزاد که درامدهای میلیونی که فرار مالیاتی دارند را چگونه حساب می کنید؟ این نحوه جمع آوری اطلاعات مربوط به قرون گذشته است. چه ایرادی داشت که در یک دوره مثلا دو ساله کلیه حسابهای بانکی افراد و اسناد مربوط به املاک و داراییهای افراد و مواردی از این قبیل هر یک از طریق دستگاه مربوطه (بانک ها و ادارات ثبت اسناد و املاک و راهنمایی و رانندگی و ...) با گرفتن کد ملی صاحبین حساب و املاک بروز شود و از این طریق پایگاهی واحد از داده های اقتصادی مربوط به افراد تهیه گردد که اولا کمترین انحراف را از واقعیت داشته باشد و ثانیا یکی از موارد استفاده آن در طرح هدفمند کردن یارانه ها باشد. براستی چه نیرو و هزینه ای لازم است تا این حجم عظیم خانوار را چک کنند و باز اصلاح کنند و باز آنها مدرک بیاورند و باز ... و .... من هنوز برای خود تاسف می خورم که باید در چنین طرحی شرکت کنم.