شدیدا با این حرف موافقم.

به نظر من عملكرد صدا و سيما بتازگي خيلي ضعيف شده ، مخصوصآ در ماه مبارك رمضان كه واقعآ سريال هاي بي محتوايي به نمايش گذاشته . در مورد المپيك هم خيلي تاسف برانگيز بود .

با نوشته شما كاملا موافقم

امان از دست كج انديشان نا اهل كه كه هم دودمان دين را بباد دادند و هم مردم را نسبت به نظام بذبين ميكنند

عيب از خودمان است ما كند مي‌رويم نبايستي توقع كندآمدن ايشان باشيم.
شبكه‌اي مانند شبكه فارسي ان بي سي كه چند ماهي است كار خود را شروع كرده. پروژه‌اي كه چند سال است آقايان مجلس و دولت و مردم صحبتش را مي‌كنند و حالا يك نفر سعودي از انگلستان برايشان اجرا كرده است. فيلم‌هاي با موضوعات مختلف با زير نويس فارسي كه جدا از بحث ادبيات املائي و انشائي و گفتاري،‌شعور ادبياتي آنها هم پايين است. استفاده از الفاظ ركيك و روابط آنچناني از جمله آنهاست.
در بخش شبكه‌هاي سياسي نيز شبكه مورد نظر نويسنده اين بخش، شايد هر ماه يك بخش جديد به برنامه‌هاي خود اضافه مي‌كند كه به فراخور خود بيننده دارد و نشان دهنده اهميت ايشان به بينندگان است.
استفاده در ميزگردهاي سيما از مجريان بي‌اطلاع و غير مرتبط با ژست‌هاي تكراري و دكور ناموزون و ...

هرچه بگويند اثري در روش كار آقايان ندارد.

من که سطح برنامه های تلویزیون رو زیر صفر میبینم... سر جمع کل برنامه هاش سیاسی شده و وقتی جلوش میشینم چرتم میگیره ...

با سلام به نویسنده این مطلب.
دوست عزیز درست است که رسانه های ما مخاطبان خود را از دست می دهند ولی نه دلیل آن امری است که شما اشاره کرده اید و نه راه چاره آن چیزی است که شما پیشنهاد داده اید.
اگر مخاطب رسانه ملی به دلیل عدم پخش فیلمهای سینمایی خارجی کم شده و برای چاره جویی باید به سراغ پخش فیلمهای خارجی که لابد آمریکایی نیز هستند برویم پس چه تفاوتی میان تلویزیون ما و ماهواره وجود دارد. اگر دغدغه شما کم شدن مخاطب تلویزیون است و دلیل آن را پخش سریالهای چینی و کره ای مثل یانگوم و ... می دانید باید بگویم که این سریالها نه تنها مخاطب کمی نداشتند بلکه تعداد بینندگان سریال یانگوم در سالیان اخیر بی سابقه بوده است. اگر شما طرفدار جمع کردن مخاطب برای رسانه ملی هستید باید طرفدار سریال یانگوم و ابر برنامه 90 هم باشید ولی آیا رسانه ما جز این راهی برای مخاطب یابی ندارد؟ یا باید فیلم آمریکایی پخش کند و یا دچار بحران مخاطب شود؟ یا باید برنامه هایی کم مایه و با ضرب آهنگ سریع پخش کند (مثل برنامه هایی از رادیو جوان که خودم مخاطب آن بوده ام و در نهایت هیچ چیز جز سرگرمی صرف دستگیر انسان نمی شود) یا اینکه از رادیو فردا عقب بیافتد؟ گرچه شخصاً معتقد هستم که صدا و سیمای ما هر روز به قهقرا می رود ولی نه از آن جهت که شما فرمودید. بلکه از این جهت که خودش هم باور کرده است که برنامه یا باید عوام پسند و کم مایه باشد و یا محکوم به بی مخاطبی شود. آیا هنوز وقت آن نشده که به جای نسخه پیچیدنهای سطحی و پر سر و صدا برای تلویزیون و رادیو فکر کنیم که رسالت رسانه این است که آیینه تحولات زمان خود باشد و زمان و مکان خود را بشناسد و نسبت به موضوعات مختلف در زمینه های متفاوت در جهان و ایران حساسیت نشان دهد و برنامه تولید نماید؟ اگر صدا و سیمای ما نظام صحیح حساسیت سنجی و طبقه بندی داشت هیچ گاه با صرف هزینه های چند 100 میلیونی گروهی را برای تولید برنامه در مورد فوتبال برزیل به مدت دو هفته روانه این کشور نمی کرد. آیا واقعاً هیچ موضوع جذاب تر و در عین حال مهمتری در جهان وجود نداشت که در مورد آن برنامه ساخته شود؟
پیشنهادات شما نه تنها باعث مقابله با ناتوی فرهنگی نمی شود بلکه رفتن به سمت همان پرتگاه است ولی با سرعت کمتر و با توجه به جمله آخر باید گفت که به نظر می رسد شما بیشتر به فکر صاحب نشان هستید تا نشان.

با تشکر ازاین مقاله بخصوص در مورد رادیو جوان.من همیشه به این رادیو در ماشینم گوش میدادم ولی الان با بی میلی به ضبط گوش میدهم

آقا من خودم از طرفداران پروپا قرص رادیو جوان چه در خانه و چه در ماشین بودم اما از زمانی که این شبکه کیفیت اولیه خود را از دست داد راستش دروغ چرا؟رادیو فردا گوش میکنم.