در اینجا نفرمودند درد های مزمن در نهادهای و مراکز آموزشی چیست که شورای عالی انقلاب فرهنگی می خواهد با محروم کردن بعضی از داوطلبان در استان های محروم از دانشگاه آن را حل کند.( بوم شمال یعنی گلستان و مازندران و گیلان که با توجه به جمعیت زیاد آن حداقل ظرفیت پذیرش دانشجو را دارد و بعضی از رشته ها را اصلا ندارد). شورای محترم مثلا با این طرح می خواهد بظاهر فاصله محل تحصیل دانشجو تا محل زندگی خانواده ها را کاهش دهد .برای مثال یک داوطلب گرگانی با رتبه 150 در سال گذشته میتوانست در تهران قبول شود و با خانواده اش 350 کیلو متر فاصله داشته باشد در صورتیکه امسال تبریز قبول شده و 1000 کیلو متر فاصله دارد

همینطوری هم حق دانش آموزان شهرستانی پایمال می شود، چه رسد به اینکه بومی سازی هم بکنند. دانش آموزان شهرستانی باید از تحصیل در یک دانشگاه درجه یک محروم شوند. بگذارید کسانیکه تمام امتیازات را در اختیار دارند امتیاز تحصیل در دانشگاه شریف و تهران و پلی تکنیک و ... را هم داشته باشند

در اصل اولويت با داشتن معلومات و امكانات اموزشي و نظر داوطلب است و هرگونه امتياز ديگر موجب افت تحصيلي و كم شدن انگيزه براي تحصيل علم است و شوراي محترم بجاي جواب دادن به يك شخص هرچند خيلي محترم بهتر بود به درد داوطلباني كه رتبه دو رقمي اورده اند مي رسيد.

من كارشناسي ارشد رشته ايرانشناسي امتحان دادم رتبه ام 77 شد ولي قبول نشد. لازم بذكر است ظرفيت كل كشور روزانه و شبانه 50 نفر بود . ولي احتمال ميدادم قبول شوم. نمي دانم آيا ممكن هست من هم قرباني اين بومي سازي ! شده باشم ؟!!

واقعاً فکرش را بکنبد این بومی گزینی فقط به نفع دانش آموزان تهرانی عمل کرده است. بیشترین تعداد دانشجو و قویترین دانشگاههای کشور در تهران قرار دارند و امکانات تحصیلی سطح بالا نیز در تهران برای دانش آموزان تهرانی فراهم است. بنابراین اکثریت رتبه های بالا به تهران اختصاص خواهد داشت و حتی سهم بالایی از استان ها را نیز به خود اختصاص خواهند داد. این وسط دانش آموزان سایر مناطق باید خیلی قوی باشند تا بتوانند موفق به قبول شدن حتی در حوزه خودشان بشوند.

اینقدر تهران تهران نگید من با رتبه 6120حتی تغذیه یاسوج قبول نشدم با اینکه داوطلب تهرانم و 94 انتخاب داشتم

به نام خدا
شورای انقلاب فرهنگی در تصمیم بومی سازی بدون توجه به هیچ یک از شاخص های لازم این مصوبه را به تصویب رسانده به چه حقی بهترین دانشگاهها وامکانات علمی کشور که از بودجه عمومی دولت تامین می شود ونه از پول مردم آن چند شهر بزرگ ، در اختیار تهرانی ها واصفهانی و... قرار گیرد آیا این مصداق عدالت است . پس تکلیف نوابغی که در سراسر ایران اسلامی خصوصا نقاط محروم هرساله قد علم میکنند چیست از ریاست محترم جمهور استدعا دارم که به شخصه این مصوبه راپیگیری ونسبت به لغو آن اقدام نمایید