با توجه به فرمايشات دوستان در مورد سريال هاى كره اى در نظرات بالا ميخواستم بگم كه من هم نكات بسيار زياد و مهمى رو از مجموعه آموزنده يانگوم ياد گرفتم ،مثل تاثير اشقه در كار افتادن شكم و خيلى مطالب ديگرى كه زندگى من رو از پايه دستخوش تغيير كرد و از همين تريبون از تمامى دست اندر كاران راديو و تلويزيون كه دانش و سرگرمى و نشاط رو توئمان به خانه هاى مردم ميارن تشكر ميكنم

فقط اینکه ما نفهمیدیم پویا کی شش سال از نغمه کوچکتر شد؟

آقاي بهبهاني نيا من در سريال ترانه مادري متوجه شدم كه پويا عاشق نغمه است پس سن وسال نبايد مطرح باشد اما در آخر داستان پويا منصرف شد آيا اين لوس كردن مسئله مهمي به نام عشق نيست؟

نکته ای که به نظر بنده می رسد این است که چطور یک خانم مهندس عمران که کار ساختمانی می کرد و خود فرزندی نداشت چطور این قدر به مسائل تربیتی جوانان آگاه بود و به پدر و مادر آنها مشاوره می داد و گاه مطالب جالبی هم بیان می کرد؟

محسن افشانی متولد 1368 هست و بیتا سحرخیز متولد 1361 هست . پس اختلاف سنی میشه 7 سال نه 6 سال .

سريالهاي كره اي مثل يانگوم يا امپراطور دريا هر چقدر هم كه به قول آقاي بهبهاني نيا بد باشند حد اقلش اين بود كه پايان مناسبي كارگردان براي اونها در نظر گرفته بود و كاملا هنري و مطابق با شرائط انساني بودند اما فيلمهاي ما آخر بسيار خوبي براي تمام عوامل فيلم داره مثل اينكه توي اين دنيا زندگي نمي كنند آخرش همه به هم مي رسند

نبا اين همه نظرات نكته جالب اين است كه همه مفسر و منتقد فيلم شده اند .

سریال خوبی بود

1: خواهشمندم بفرماید کجای بازی هنرپیشه گان این مجموعه (که اتفاق تکرار کلیشه های همیشگی بود) بهتر از بازی هنرپیشه های سریالهای کره ای می باشد؟ صرف ادعا که قابل قبول نیست! دو نفر منتقد سینمایی قضاوت کنند بازی هنرپیشه نقش تاجر پوسان بهتر و معقول تر بود یا بازی آقای دانیال حکیمی.
بدبختانه در ایران بازی زیر پوستی را با داد و بیداد و فریاد هنرپیشه های مرد و شیون و ضجه کردن هنرپیشه های زن مساوی میگیرند.
2: علی رغم اینکه ما در فرهنگ خود هزاران توصیه اخلاقی در مورد تجارت و رفتار تجار با مردم داریم و صدها کتاب هم در مورد نکات تجارت چاپ شده، اما سریال تاجر پوسان بهترین مجموعه ای بود که تا امروز از صدا و سیمای ایران پخش شده بود.

به نام خدا

سلام ، با فرمایش آن عزیز موافقم که فرمودند ما در مقام مبارزه با مردسالاری داریم زن سالاری را رواج میدهیم.

سریال های ایرانی پر است از فیمینیسم ، از سریال هایی طنزی مانند چهارخونه گرفته تا سریالات جدی ما ، همیشه مردها موجوداتی ضعیف و بی اراده و توسری خود معرفی می شوند که باید توسط یک زن قوی و زورمند(بدنی) هدایت و حمایت و سرپرستی شود.
از این گذشته ، یکی از بزرگترین اشکالات صداوسیمای ما این است ( آن هم به دلایل پشت پرده که عموما برای مردم مطرح نمی شود ولی مردم ناخودآگاه تحت تاثیر آن هستند)
برای مثال در ایام محرم تا دیدند که از نظارقطری استقبال شده گاه و بیگاه او را نشان می دادند ، حتی کار را به جایی رساندند که با او محاسبه خانوادگی کردند ، و مطمئن باشید محرم بعد هم این موضوع تکرار می شود ، حال در مورد این سریال اخیر ، یک جوان واقعا لوس را بعد از ایفای نقش در یک سریال پربیننده حالا به عنوان مجری یک برنامه جدی ماه رمضان معرفی کرده اند ، کسی که قبلا با همین خانم ادیب که اسم واقعی اش را نمی دانم ، مجری برنامه خردسال بودند ، و این یعنی فاجعه !!!!

از طرف دیگر ، محیط دانشگاه طوری به تصویر کشیده شده که انگار محیطی برای معاشقه ی دانشجویان است ، که هرکسی وارد این محیط شود ناگزیر است از عاشق شدن ( بچگی کردن) .
متاسفم