خدا رو شکر میکنم که بالاخره این ریزگردها به تهران رسید تا حداقل به خاطر تهرانی ها هم که شده به فکر ما کرمانشاهی ها و سایر شهرهای غربی بیفتند و یه کاری بکنند...

واقعا از اینکه خوشحال شدم که بقیه‌ی هم وطنام تو تهرون هم باید مثله ما خوزستانیا خاک بخورن احساس شرم می‌کنم. ولی تجربه نشون داده تا اونجا به هم نریزه فکری به حال اینورا نمی کنن. شایدم اشکال کار همینه،‌شاید ما خودمون باس دست به کار بشیم و منتظر نباشیم تا واسمون یه کار کنن. همیشه واسم سواله چرا این مدت که شدت گردوخاک زیادتر شده،‌ هیچکی صداش در نمیاد. چرا وقتی از شدت گرد و غبار 3 متر جلوترتم نمیبینی، بازم مثله هر روز میری سر کار و اونجا شروع می‌کنی به غر زدن، بله اشکال از خود ماست. اگه هممون تصمیم بگیریم تو روزهای گردو خاکی سر کار نریم،‌ بقیه هم متوجه مشکل ما میشن، من نمیدونم مگر چیزی ارزشش از سلامتی بیشتر هست!!!؟؟؟