ناشناس
| 
۱۲:۱۶ - ۱۳۸۷/۰۶/۰۳
پاسخ
آقا این چه حرفیه که میزنید ؟ اینقدر بی انصاف نباشید. ما توی خیلی از رشته ها پیشرفت داشتیم ، دونده ما تونست برای اولین بار در تاریخ المپیک از خط پایان عبور کنه یا اینکه در رشته تیراندازی برای اولین بار مقام آخر رو کسب نکردیم و یکی دو پله صعود داشتیم . حالا توی چند تا رشته مثل کشتی آزاد و فرنگی ، وزنه برداری ، پرتاب دیسک و وزنه ، جودو ، تکواندو و یه چند تا دیگه موفق نبودیم . دیگه اینا که چیزی نیست، یه خورده به موفقیت های بالاتر فکر کنید ... اگر مثل ژاپني ها خودكشي نميكنيد لااقل بفرماييد برويد ضمنا جهت انتخاب شخص بعدي به سابقه وتجربه ومديريت وو... دقت شود.... با سلام . يكي از محل هاي تبلور غرور ملي در مسابقات مهم جهاني است . اينقدر ساده نگاه نكنيد . به راحتي صحبت از اخر شدن مي كنيم اما نمي فهميم كه غرور 70 ميليون ايراني در اين مسابقات شكسته شد . چرا ما نبايد در پينگ پنگ يا هر رشته ديگر بعد از اينهمه سال و سرمايه گذاري مدعي باشيم . آنها كه به اينجا رسيده اند چه كردند كه ما نمي توانيم . دوستي كه حرف از ورزش همگاني زدند من هم موافقم اما براي همان هم كارها فقط تبليغاتي بوده . اگر مشكل مادي داشتيم تنها در فوتبال بازيكن غير حرفه اي يك تيم براي يكسال به اندازه حقوق 50 سال ( 600 ماه ) من به عنوان كارشناس ارشد پول نمي گرفت . پس حق ماست كه از غرور شكسته شده خود عصباني باشيم . به اميد روزي كه ايران هميشه سرفراز باشد اصولا ایرانیها روحیه تکروی دارند درورزشهای فردی موفق ولی در بازیهای گروهی مانند فوتبال که کاردسته جمعی کاررا به نتیجه میرساند نتیجه همین است که دیدید برای نجات ازاین مخمصه باید کارگروهی را درخوانواده مدرسه ودانشگاه تقویت کرد انهم بدون سروصدا انشاالله عزيزان و هموطنان من توجه داشته باشند كه چهل ميليارد تومان در مقابل اعزام ورزشكاران به المپيك و تجربه اي كه آن ها از اين سفر بدست مي آورند چيز قابلي نيست و بقول يكي از اظهارنظر كنندگان آيا مدير مي تواند قهرمان بسازد ؟ بايد گفت كه قهرمان ملي بايد خودش همت داشته باشد و مبارزه كند و مدير نيز در راه پيشرفت او كارها را به انجام برساند . هر مدير ديگري هم كه باشد نمي تواند قهرمان بوجود بياورد . حال بايد در اين فكر باشيم كه نقاط ضعف ما در كجا بوده و با پرورش و رسيدگي به ورزشكاران كشورمان آن ها را در حد قهرماني تربيت و پرورش دهيم و عرق ملي را در آن ها بپروريم و بعد به ميدان هاي ورزشي اعزام داريم . 
سلامبه نظر من جهت ارزیابی موفقیت یا عدم موفقیت باید معیار مناسبی انتخاب کرد. ظاهرا معیار همه دوستان تعداد مدالهای طلا نقره و برنز است. اما به نظر من برای یک ارزیابی درست لازم است مثلا معیارهای زیر را در نظر گرفت:
۱-تعداد ورزشکاران در المپیک یا تعداد رشته هایی که توانستیم به المپیک برویم در مقایسه با المپیکهای قبلی
۲- رده بندی کلی ورزشکاران را نگاه کنیم. وقتی فقط مدالها را بررسی می کنیم فقط مقامهای اول تا سوم را در نظر می گیریم و مثلا مقامهای چهارم و پنجم را در نظر نمی گیریم
(((( به حساب خود برسيم پيش ازاينكه به حساب ما برسند ))))قران كريم وقتي ازتعداد انگشت شمار هيات ورزش افغانستان يك مدال نقره ميگيرند وعكس او بعنوان افتخار ملي روي تلويزيون قرار مي گيرد. يا از كشور كوچك جامائيكا چند ركورد دو و ميداني شكسته مي شود. ترابه خدا خودمان را باور كنيم و مسائل را با توجيه كردن حل نكنيم.
واقعا به صحبت آقاي فيروز كريمي در مثلث شيشه ايي پي برديم كه گفتند آقاي علي آبادي در شهرداري مدير بودند نه در ورزش.