من این نظر را در بخش عکسهای بدرقه کاروان المپیک دادم ولی در سایت درج نگردید سلام ، خيلي جالب بود. از همه بهتر همين تصوير آخر بود.خیلی دلم میخواد سادگی و معصوميت اون دوران را دوباره تو چهره آدمها ببینم . راستش اون موقع برای امتحان زندگی چندین باز از روی این کلمات ساده مینوشتیم . حالا چقدر حاضریم برای امتحان زندگي تمرین کنيم ، غلطهامونون درست کنيم و سعي کنيم دفعه بعد نمره 20 بگیریم ؟؟؟ در دوره ما درس دارا آذر بود اما همان موقع هم چوپان دروغگو برو بیائی داشت.یادش بخیر حالا تازه فهمیدیم آن درس ها را برای چه می دادند. نمی دونم ذات انسان چه جوریه که وقتی بچه اس دوست داره زودتر بزرگ بشه و وقتی هم که بزرگ شد آرزو می کنه که برگرده به دوران کودکی. ای کاش می شد یک روز یا حتی یک ساعت برگشت به اون دوران و صفای بچگانه رو یکبار دیگه و به دور از غل و غش ، با تمام وجود حس کرد و آدمهای اطراف رو بدون هیچ حس منفعت طلبی و فقط به خاطر وجودشون دوست داشت. من هرکاری کردم نتونستم متن داخل تصویر آخرو بخونم کسی می تونه کمکم کنه؟(دکتر حمید) 
تمامی نظرات را درمورد تصویر آخر خواندم ای کاش به جای این همه احساسات کمی فکر میکردیم که اگر به جای اینکه در کتابهای درسی از ابتدا نان بابا سیب برادر و.... را در ذهنمان نمی کردند وفرهنگ کار را با اصطلاحات کودکانه در ذهنمان جایگزین میشد شاید با این همه منابع خدادای خوشبختی را حس می کردیم
می خواستم بگم اون روزا خیلی از آدما برام بودند که الان نیستند و اینکه خیلی دلم براشون تنگ شده...