ايشان پس از اجرا نكردن قوانين مجلس وزير سوال بردن جايگاه آن و شوراي نگهبان (خلاف شرع و قانون اساسي دانستن ) و سپس مجمع تشخيص ـ حالا نوبت مقام معظم رهبري است كه دستورات ايشان را نيز زير سوال ببرد و سخنان ايشان را در باره سند چشم انداز ناديده بگيردو...

ایشان ( آقای رئیس جمهور ) عقیده دارند : دیگی که برای من نجوشه می خوام سر ... توش بجوشه . فقط عاشق حرفهای مشایی جونه . فقط همین !!!!!!

اين يك حرف نيست، تفكري است كه اصولا به خرد جمعي آن هم از نوع علمي اش اساسا اعتقاد ندارد. و لازم نيست كه هر تفكري در هر جمع بي اطلاع از جزئيات يك موضوع مطرح شود.
از دست تو ای جوان زیبا هم پیر ز دست و هم جوان رفت
از کوی تو عاقبت فروغی روزی دو برای امتحان رفت

مقام معظم رهبري در ديدار رئيس جمهور و اعضاى هيأت دولت4/6/1386: سفارش اول ما مسأله‏ ى «سند چشم‏انداز» است. در گزارش آقاى رئيس ‏جمهور يك جمله‏ى كوتاهى گفته شد و اسم سند چشم‏ انداز آمد؛ لكن اين كافى نيست. سند چشم ‏انداز، يك مسأله‏ى فرادولتى است؛ مال اين دولت و آن دولت و اين سياست و آن سياست و اين جريان و آن جريان نيست؛ محصول يك كار فشرده و متراكم است؛ كارِ كارشناسى شده است؛ و درست هم هست. اين سند، در واقع برنامه‏ى كلان بيست‏ ساله‏ى ماست و يك سند به معناى حقيقى كلمه است. آنچه كه در اين سند گفته شده، تعارف نشده. بايد در همه‏ى برنامه‏ريزي ها - چه در قانون‏گذارى كه قانون‏گذارها مسؤولش هستند، چه در اجرا و مقررات اجرائى كه شماها مسؤولش هستيد - سند چشم ‏انداز را مورد ملاحظه قرار بدهيد؛ بسنجيد و ببينيد كجاها در جهت سند چشم ‏انداز نيست، آن‏جا را تصحيح كنيد و نگذاريد زاويه بخورد. اين فقط مسؤوليت رئيس‏جمهور نيست - اگرچه رئيس‏ جمهور، بيشترين مسؤوليت را در اين زمينه دارد - بلكه مسؤوليت يكايك شما آقايانى است كه در رأس دستگاههاى اجرائى قرار داريد. يعنى واقعاً سند چشم ‏انداز را بعنوان يك ميثاق، مبناى عمل قرار بدهيد. اين يك نكته و سفارش مؤكد من است.

مملکت ما سر لجبازی آقایون گیر افتاده.
آقای ریس جمهور سندی که هزاران نفر کارشناس روش نظر دادن را مثل آب خوردن رد نکن.بابا ما از این تصمیمات لحظه ای جنایعالی حسته شده ایم

رهبر معظم انقلاب در ديدار رئيس جمهور و اعضاى هيئت دولت‌-8/6/1389 : اين سند چشم‌انداز يك كار اساسى بود كه در كشور انجام گرفت؛ بررسى شد، مطالعه شد، جوانبش سنجيده شد. آنچه كه در اين سند هم آمده، شعار نيست. با توجه به امكانات و واقعيات، اين سند تنظيم شده. اين سند در واقع نقشه‌ى راه بيست ساله‌ى ماست. خوب، از اين بيست سال، پنج سالش گذشت. يك وقت مى‌بينيم اين بيست سال با يك چشم به هم زدنى تمام شد. بايد ببينيم چقدر جلو رفتيم. يكى از كارهائى كه بايد انجام بگيرد، همين است؛ بايد ببينيم چقدر ما توانستيم از اين نقشه را به سمت آن هدفها طى كنيم. والّا اگر چنانچه اين توجه و اين ذُكر را نداشته باشيم، يك وقت چشم باز ميكنيم، مى‌بينيم فرضاً ده سال يا دوازده سال از اين زمان گذشت، ما هنوز آن راهى را كه بايد در اين مدت طى كنيم، طى نكرديم؛ در بقيه‌ى اين مدت هم طى كردن آن راه امكان ندارد. بنابراين بايستى يك تقسيم‌بندى صحيحى انجام بگيرد بين تلاشها و فعاليتهائى كه بايد بشود، و بين اين مسيرى كه ما تا آن اهداف داريم، تا در هر برهه‌اى از زمان، به تناسب امكان آن برهه، پيشرفت كرده باشيم. به نظر من بايستى اين را يك جا بررسى كرد. اين كار هم برعهده‌ى دولت است؛ اين را بررسى كنيد.

برادر اشتاه فكر نكن طرح هايي را اين فرزند ملت اجرا كرده است كه هيچكس توان اجراي آنر ا نداشته است قطعا فرزند ملت بهتر از هركس مي داند چه راهي خوب است چه راهي بد است .

واي به حال اين نمايندگان مجلس هم در پيش خدا و هم در پيش اين ملت بايد پاسخگو باشند.

درباره سخنان رئيس جمهور محترم چند نکته حائز اهميت است:
الف - اينکه جمعي از افراد تنظيم کننده سند کاملا بي اطلاع بودند براي آحاد نخبگان جامعه هم غير قابل انکار است.
ب- ايشان نفرمودند که ما کمتر از سند هستيم ، مي فرمايند ما توان بيشتري داريم. که خوب اين منفي نيست.
ج - اين بينش ايشان ناشي از مطالعه وسيع ناشي از سفر هاي استاني حاصل شده است که اين هم غير قابل انکار است.
د- اين نکتهرا نبايد فراموش کرد کهکساني اين برنامه را نوشتند که حد اکثر در ويلا هايشان در لواسان يا احيانا شعبات آن در لندن بوده اند و شناختي به توانايي هاي ايراني نداشته اند.
ه- علي ايحال چون کليت برنامه ارائه راهکارهاي کلي است تاييد آن توسط رهبري انقلاب صورت گرفته براي همگان اجراي دقيق آن الزامآور است.

با سلام ؛
با توجه به اینکه همه ما میدانیم که مقام معظم رهبری اشراف کامل و جامع بر این سند داشته اند ولی حق نداریم برای کار نادرست و ناصواب رئیس جمهور نیز این مسئله را گوشز کنیم . اشتباهات آقای رئیس جمهور را بدون خرج کردن از موقعیت مقام معظم رهبری و به صورت علمی جواب بدهید و این را نیز بگوئید که : آقای رئیس جمهور ! همه چیز را در هر کجا بیان نکنید . چرا که اگر کسی در پی جواب به شما در موقعیتهای مشابه برآمد , آنوقت است که سنگ روی سنگ بند نخواهد شد .