مهران از شیراز
| 
۲۱:۳۹ - ۱۳۸۹/۱۰/۱۸
پاسخ
خیلی شلوغش نکنید.مشخص بودرای نمیاره.ایشان باوجددارابودن مدرک دکتری حتی ازبیان چندجمله ساده انپلیسی هم عاجزهستند.حتی طرزلباس پوشیدن هم ملاک هست 
خدا کند با وزاراتخانه شدن ورزش و امورجوانان که با بودجه های هنگفت جای عزیز دردونه های بی خاصیت و چاپلوس شده با حساب کشی نمایندگان ملت از آبروریزی بیشتر جلوگیری شود . 
شما که جرات یک نقد ندارید و جرات انتشار نظرات را ندارید دلتون خوشه که یکی بنویسه تابناک مزدور بعد یک نقد ملایمی بکنه اونو منتشر کنید. خاک بر سرتون. شما از این کفاشیان و سعید لو... به خدا این ملت خیلی بزرگوارند.بیاید محض رضای خدا یک بار طعم شیرین شنیدن معذرت خواهی یک مسئول را به این مردم بچشانید !
تا کی باید بشنویم در فلان کشور شرقی و غربی فلان مسئول بعد از ندانم کاری اول معذرت خواهی و سپس استعفا کرده ؟!
اما .. دریغ ..
ببینید وقتی افراد بیخرد و بی تجربه و بدور از هر گونه سابقه درخشان اجتماعی، اجرایی و شخصیتی در جامعه هر پست و منصبی را به زور پارتی و پول بدست بیاورند و منابع مالی این مملکت را حیف و میل کنند! آیا هدف و منظوری براشون باقی می ماند جز اینکه فکر اینده خود باشند؟مسلم است نه تنها در فوتبال بلکه در سایر زمینه ها هم به استپ میخوریم و درجا زدن را تجربه میکنیم و به عقب برگشت!
این اقای احمدی نژاد اگر ذره ای به فکر ورزش فوتبال مملکت بود و این همه یک دندگی و لجبازی نمیکرد و از همون روزای اول بجای این اقایان باند ... ،شایستگان و دلسوزان واقعی ورزش فوتبال که لااقل تجربه بین المللی دارند می اورد و منصب می داد الان روزگارمان این نبود.
اقای احمدی نژاد لطفا در موارد دیگر سستی و کاهلی نکن و مملکت من و ما را بیش از خراب نکن!
بهتر نبود بنویسی آيا آقايان نمي دانند اعتبار و آبروي ايران يك شبه از دست نرفته!؟
؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
من کاملا با نظر نویسنده محترم موافقم . باید تا سرحد امکان سعی کرد که پستهای بین المللی که به ایران اختصاص دارد را حفظ کرد چون آسان بدست نمی آید. اقدام عجیب تر از اقدام آقایان ورزشی همانا مربوط به وزیر امور خارجه سابق است که پستی را در سازمان ملل (نیویورک) با زحمت فراوان سفیر وقت ایران در سازمان ملل برای برای یکی از دیپلماتهای وزارت خارجه گرفته شد ولی وزیر محترم وقت که آقای متکی باشند پاهاشو تو یک کفش کرد که الا و بالله باید این دیپلمات که در آستانه اتمام ماموریتش در نمایندگی ایران در نیویورک بود باید به کشور بر گردد. ایشان برگشت و پس از مدتی وزیر محترم از تصمیم خود پشیمان شد و دستور داد که دیپلمات مورد بحث به سازمان ملل برود ولی خوب دیگر خیلی دیر شده بود. آن پست توسط کشورهای دیگر اشغال شده و دیگر کار از کار گذشته بود چون سازمان ملل ناز کسی را نمی خرد و پستها رو دستش نمی ماند. کشورها همه مترصدند که پستی خالی شود و آنها شکارش کنند. عجیب تر اینکه آن آقای دیپلمات هم خط و همفکر خود متکی و احمدی نژاد و مدافع دولت اصولگرا هم بوده و هنوز هم هست. وی از جمله افراد مورد وثوق وزارت خارجه بوده و خواهد بود. آقای وزیر محترم وقت امور خارجه فکر می کرد که هر آن بخواهد می تواند در سازمانهای بین المللی پست بگیرد غافل از اینکه کارگزینی سازمان ملل با کارگزینی وزارت خارجه فرق دارد و کارگزینی سازمان ملل موظف به اجرای فرامین مسولین کشورها نمی باشد. به هر حال نباید به دروازه خودی گل زد. انشاءالله که غضفرها جای خود را به افراد دلسوز، متعهد و متخصص بدهند.