تو را خدا این قدر خوب خوب در مورد این نمایشنامه یا کارگردانی اش نگویید .از فردا دستور می دهند جلوی اجرایش را بگیرند.تا وزارت ارشاد بی خبر است ببینیم اش . به راستی چقدر تلخ است یادآوری آن روزها. یادم می آید که دوران ابتدایی در بعضی از مدارس چهار شیفت محصل بود. مدرسه ما سه شیفت داشت. یادم می آد آن روزها برای کنکور نزدیک به دو میلیون نفر داوطلب وجود داشت یادم می آد دانشگاه ها یک دهم امروز بودند خدایا شکرت که بچه های ما آن روزها را نمی بینند. متولد 54 سلاممن متولد سال 61 هستم و با یکی از متولدین 61 ازدواج کردم، پسرم متولد 84 است و در وقایع سالهای اخیر مخصوصا سال 88 حضوری فعال داشتم. هیچگاه از اینکه متولد این کشور، این انقلاب و این نظام مقدس هستم، پشیمان نیستم.
باید این نکته را بدانیم که زندگی همیشه سخت بوده و هست، اما به نظر من بهتر است که با امید به آرزوهای بزرگ و آرمانهای والایی که داریم، تلخی و سنگینی شرایط را برای خود شیرین کنیم و این را بدانیم که انسانهای منفی باف و غرغرو همیشه بیش از آنچه که فکر میکنند، سختی خواهند کشید.
دهه سی یا انقلاب کردند ودهه چهلیا جنگ را با سربلندی تمام کردند دهه پنجاهیا دوره سازندگی را مدیریت کردند وکشور را به سمت توسعه پیش بردندتا اینجا همه بی توقع حالا دهه شصتی های پر توقع ببینیم چیکار میکنند فقط خوابیدن زیر درخت خرما تا شاید یه خرما از بالا بیفته تو دهنشون 
من یه متولد 44 هستم سال 58 که بسیج درست شد وارد بسیج شدم که آموزش نظامی ببینم چه دورانی بود فقط خلوص وخلوص مردم به همدیگرکمک میکردنداگرکسی نفت نداشت همسایه به اونفت میدادوکمکهای دیگر... اماچندسالی که گذشت دیگرخبری ازآن اخلاص نبود تمام جامعه رنگ ریاگرفته ازمسئولین گرفته تاهمه جامعه ریاکارشده اند حتی نمازخواندمان نیزریاست خدابه فریادمان برسد. چرا دهه 50 را اسم نميبرين يكسال قبل از جنگ ايران و عراق به علت جنگهاي داخلي آواره شديم از كردستان ايران به دلايل متعدد مورد غذب بوديم هيچ وقت كار درست و حسابي پيدا نشد خانه و كاشانه در بمباران روزانه صدام ويران شد كنكور تنها راه نجات خوب قبول شدمشدم كارشناس ارشد فني مهندسي و الان كار ميكنم ولي هنوز بدبخت و دربه در هنوز يك ماه كارنكنم خودم و زن وبچه بايد گشنه باشيم خيليها را ميشناسم كه بدون عبور از مرز كنكور در كردستان يا سياسي شدن يا قاچاقچي يا رفتن روي مين
ميدونم هيچ وقت كامنت من رو نميزارين ولي خوشحال ميشم يكي باشه اين دردها را بشنوه
یادم هست شب روزی که میخواستم بروم کلاس اول ابتدایی تلویزیون استان اژیر خطر حمله هوایی پخش کرد و خانه ما در خاموشی به سر میبرد وپشت پنجره ها پرده های کلفت اویزان کرده بودیم برای اینکه هواپیماهای عراقی خانه ها را بمباران نکنند
به نظر من متولد 61 برای نام این تاتر یا نمایشنامه نام صحیحی نیست وعمومیت ندارد. چون من وهم نسلان من هم دوران کودکی ونوجوانی مان در درگیریهای انقلاب وهم در جنگ تحمیلی گذشته است وهرچه استرس بوده به مادرانمان وبه خودمان تحمیل شده است
در در گیریهای انقلاب حتی با این که کودکی 3 ساله بیش نبودم یک بار ماموران ژاندارمری به داخل خانه مان ریختند واحتمالا به دنبال جوانهای انقلابی فراری می گشتند که احتمال می دادند در خانه ما مخفی شده باشد من از ترس ماموران که ملبس به کلاه خود ولباس فرم ژاندارمری واسلحه ژ3 بودند که به چشمان یک کودک 3 ساله احتمالا خیلی ترسناک می باشد پشت سر مادرم پنهان شدم وتامادامیکه انها خانه مارا جستجو میکردند گریه میکردم خاطرات ان روز در جسم وروحم به شدت نفوذ کرده که حتی از سربازی نیز می ترسیدم که به هر نحو شده بود میخواستم به سریازی نروم حتی تا 4 سال پیش از گرفتن گواهینامه می ترسیدم به نحویکه در ازمون تئوری قبول میشدم ودر ازمون شهر که باید در کنار یک افسر ملبس به لباس فرم نیروی انتظامی می نشستم چنان استرسی مرا فرا میگرفت که در جا اشتباه میکردم تا اینکه اموزشگاههای ازاد رانندگی تاسیس شدند وتوانستم درکنار یکمامور با لباس شخصی بدون استرس گواهینامه ام را اخذ کنم
در طول جنگ تحمیلی هم استرسهای زیادی را تحمل کردم
امروز شبکه خبر سیما کاسه داغ تر از اش شده بود وگزارش مبسوطی از جنگ امریکا با ویتنام پخش میکرد و از مظلومیت مردم ویتنام میگفت واز پرداخت غرامت امریکا به مردم ویتنام سخن به میان می اورد واز خسارات جانی ومالی به مردم ویتنام سخن میراند واینکه جنگ ویتنام طو لانی ترین جنگ قرن بیستم بوده است و.....
با خود گفتم چرا سنگ مردم ویتنام را به سینه میزنی مگر خودمان 8 سال جنگ نداشته ایم شاید عراق پسر خاله مان بوده که ادعای غرامت نمیکنیم یا شاید همه متصدیان رسانه ملی وسیاستگذاران ان از مریخ امده اند که خبر ندارند در ایران هم جنگی خانمان سوز بوده است یا شاید همه شان متولد 1389 هستند که خبر از جنگ 8 ساله خودمان ندارند وشاید هم اب وهوای جام جم یا زیباکنار در انها اثر کرده که مصیبتهای بر سر کشور ومردم وخوشان امده را فراموش کرده اند.