یادش بخیر من با 302 راننده شدم،، یه مدتی عشقش داشتم خریدم، چندسالی باهاش کارکردم، واقعا برکت بود،، متن دیدم تا اخرخوندم،، اشک ریختم،،، بخدا ازبرکت همان الان تریلی درخانه ام هست،، خدایا شکرت،،،، سلامتی همه همکارای عزیزمه باهاش خاطره دارن،، تشکر،،

واقعا خاطرات خوبی بيشتر مردم ازش دارند هم ماشین با هیبت و راننده‌ای پایه یک قدیم هم واقعا رانندگی مردانگی داشتند گذشت داشتند ولی الان توی جاده‌ای بيرون مثلآ به طرف مشهد امام رضا جانم از سبزوار تا شاهرود به کسی راه نمی دهند راننده ماشین کوچک سبقت بگیرد فقط جاده مال پدرشان هست اما راننده قدیم تا انتهای منتهی جاده اتوبوس را هدایت می‌کرد طرف سبقت بگیرد ای کاش رانندهای الان هم مردانگی قدیم را داشتند

خیلی خوب بود تمام خاطراتم زندگی شد تنگ فنی رو نگفتی

درود بر شما خیلی خوب شرح دادید بنده متولد ۱۳۴۴ هستم و آن سال ها سفرهای زیادی با اتوبوس بنز ۳۰۲ داشته ام مخصوصا خط مشهد کاشمر و بالعکس خ نخریس نبش چمن از گاراژ اتوشهپر ، گاراژ اطمینان و همینجا به یاد و خاطره مرحوم جناب آقای معلمی الفاتحه و صلوات که از ایشان بلیط می خریدیم ای روزگار اگه ممکنه بایست و به عقب برو برو به دهه چهل و آن صفا و صمیمیت و...

آنقدر عشق ۳۰۲ را در کودکی داشتم که دوست داشتم راننده شوم و در حین سفر با آن مدام حرکات راننده را زیر نظر داشتم. گلدان گل مصنوعی وسط شیشه جلو که شبها روشن میشد و تیس تیس ترمزها و صدای خفه کن موتور و خرت خرت ترمز دست و ... یادش بخیر

سلام فقط اتوبوس نبود اون ابراز محبت واحترام واون دلخوشیها واونوقت صداقت مردانگی اون ابوهت ایرانی که در خارج از کشور بودن واون صدای دلنشین هنرمندان اون ارزش پول خیلی‌ها هستن برف وباران چشمهای خروشا سوریه‌ای لوس در تهران شورلت بیوک بنز کادیلاک اون آرامش تهران وهزاران خاطرات حیف شد حیف شد بوی خاص نونها و۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

تو شبهای سرد سال و بوی پوست گرفتن پرتقال و خیار چه حس خوبی داشت.
همه ی خانواده بودند.

بعضی از مسافرا...خیار گاز.. می‌زدند.. لامصب چی بویی داشت...کل اتوبوس رو می‌گرفت...?

یاد اون دوران خوب بخیر. آرامش حکم‌فرما بود. استرس دلار و گرانی و آلودگی و بی‌آبی نبود. ارتباطات سالم بود. مرد و زن حیا و غیرت داشتند. آدمها پاک بودند

فقط میشه گفت یادش بخیر ... امان از وقتی که نیاز به سرویس بهداشتی داشتی مگه راننده توقف میکرد.....