ناشناس
| 
۱۵:۳۲ - ۱۳۸۹/۰۶/۱۸
پاسخ
متاسفانه در اغلب رتبه بندی های بین المللی که با متدها و شاخص های مختلف انجام می شود بهترین دانشگاه های ایران نه تنها در 200 دانشگاه برتر نیستند بلکه در میان 1000 و حتی در بعضی رتبه بندی ها 1500 دانشگاه برتر دنیا هم نیستند. علت آنهم الزاما ضعف علمی دانشجویان یا اساتید محترم نیست. که حتی اگر آن شاخص بود برخی دانشگاه های ایران می توانستند جزو 100 دانشگاه برتر هم باشند اما سهم از تولید علم ، تعداد و سطح کادر و هیات علمی ، مقالات علمی از سوی اساتید و دانشجویان ، امکانات دانشگاه ، کنفرانس های علمی ، فرصت های مطالعاتی ، همکاری های بین دانشگاهی خصوصا در زمینه تبادل استاد و دانشجو در سطح بین المللی و دهها موضوع دیگر عواملی هستند که رتبه یک دانشگاه را تعیین می کنند . متاسفانه نظام نادرست جذب و پذیرش دانشجو در دانشگاههای ایران ، که همان کنکور سراسری نام دارد باعث شده که بهترین نخبگان کشور سالانه شناسایی و به دانشگاههای برتر وارد شوند.بالطبع این امر فضایی را ایجاد می کند که در آن این ذهنیت ایجاد می شود که مثلا در فلان دانشگاه جو علمی سطح بالایی وجود دارد. در حالی که این فضا کاملا غیر واقعی و بدون پشتوانه های لازمه علمی و عملی است. دانشجویان نخبه ای هم که در این فضا هستند ممکن است ابتدا دچار توهم شوند اما با توجه به ضریب هوشی بالا بلافاصله پس از مقطع کارشناسی و گام نهادن در مقاطع بالاتر تحصیلی یا کاری این امر را به زودی و به خوبی درک می کنند. در حالی که همه آنها علاقمند به خدمت به کشورشان هستند و خیلی از ایشان هم مقاومت می کنند اما در اغلب آنها در اولین فرصت عزم رحیل به کشورهای خارج می نمایند. در مقابل این امر که ما آن را تحت عنوان پدیده مهاجرت (فرار) مغزها دانشگاههای برتر دنیا و مراکز تخصصی کاری جهانی بسیار خوشوقت می شوند که نخبگان ما را به صورت حاضر و آماده جذب می کنند. این در حالی است که این نخبگان سرمایه های ملی هستند و مبالغ هنگفتی صرف تربیت آنها شده است. کارشناس مسائل آموزشی دانشگاهی / آلمان 
