ناشناس
| 
۱۷:۲۴ - ۱۳۸۹/۰۶/۱۰
پاسخ
خیلی از افراد که در جنگ دچار عوارض شیمیایی شدند حتی حاضر به تشکیل ÷رونده به عنوان جانباز هم نشدند چه برسد به شیمیایی معرفی شدند که مبادا ارزش کارشان کم شود و ذره ای زیر بار منت بروند وای به حال کسانی که نام ویاد این افراد را در ذهن مردم خدشه دار میکنند به عنوان یک ایرانی به غیرت این شهید و هزاران شهید دیگر درود میفرستم و بوسه بر خاک مقدسشان میزنم می دونی چرا با وجود هوای آلوده مجبورا تهران زندگی کنند . به خاطر این که تو شهرستان ها امکانات نیست.چون باید هر بار برای تهیه دارو بیانن تهران.چون باید برای انواع و اقسام آزمایش ها و عکس و اسکن بیان تهران. چون فقط تهران شهر همه جاهای دیگه ایران "شهرستان" هست. با توجه به این همه اختلاف در خدمات ارائه شده در تهران و شهر های دیگه (همون ها که تهرانی ها بهشون میگن شهرستان) چطور دولت انتظار داره مردم بار و بندیلشون رو بردارن از تهران برن یک شهر دیگه. من ساکن مشهد هستم . شهری که نسبت به خیلی از شهر های دیگه امکانات داره. ولی باز هم وقتی به امکانات تهران نگاه می کنم میبینم در برابرش صفره. مثل یک دهات میمونه. مشهد مثلا قطب صنعتیه ولی واسه من مهندس یک کار با دست مزد بخور نمیر تو دور ترین کارخونه از شهر هم پیدا نمیشه . ولی دوستام توی تهران بلافاصله بعد از فارغ التحصیلی صاحب کار شدن . با حقوقی که می تونن یک زندگی رو اداره کنند. حالا من حق ندارم کوچ کنم بیام تهران پر از دود و دم و دقل بازی و بی عفتی و هزار جور شرایط شکنجه آور دیگه. خیلی دلم پره ولی گوش شنوایی نیست تا براش درد دل کنم.........تابناک خیلی مردی در مورد مشکلات اینچنینی بنویس . بنویس که این جانباز ها که از جونشون می گذشتن تا مملکت حفظ بشه چرا حالا باید برای پیگیری کارهای در مانی شون از شهراشون بکنن بیان تهران.
خیلی ناراحت شدم . نگاه این جانباز عزیز می خواهد چیزی به ما و بعضی از مسئولین بگوید.رفت ولی سرزمین جبهه ها یادش به خیر...................................... شهدا در قهقه ی مستانشان عند ربهم یرزقونند{امام خمینی}میروند یاران وما از قافله عقب مانده ایم شهدا دست ما را هم بگیرید.......شهدا شرمنده ایم 
25سال پیش احمد غامی علاوه بر استنشاق گازهای شیمیایی ازناحیه سر مورد اصابت ترکش قرار گرفت وفلج گردید. درطول این سالیان دراز اوبر روی ویلچر زندگی کرد و بسیار دردها کشید.خانواده گرانقدر او بخصوص مادر گرامیش مانند شمعی همیشه همدرد وپرستار او بود. ودر اخردر شب قدر پیمانشرا با خدای خود به کمال رساند و به سود معبود شتافت. روحش شاد برای این شهید عزیز از خداوند منان طلب مغفرت دارم....جا دارد که در اسرع وقت به دیگر جانبازان عزیزی که نیازمند کمک هستند رسیدگی شود...بنده به عنوان یک شهروند ایرانی کمک به هموطنان بیمار و نیازمند را بالاتر از کمک به غیر ایرانی ها می دانم...چراغی که به منزل رواست به مسجد حرام است... 