دوست دارم یکی برام بشماره تعداد سریالها و فیلمهای ایرانی که انتهای خوش دارند برای همین است که فیلمهای ایرانی فقط استفاده سیاسی علیه ایران در خارج دارند اما فیلمهای هندی با تمام سبکیشان پولساز و عامه پسند هستند کاش فیلمسازانمان کمی با افکار و رویاهای مردم فیلم میساختند نه با مشکلات و بدبختیهای زندگی مردم 
سيروس مقدم تخصص بالايي در سر به نيست كردن دارد. ولي در اين سريال مرگ و ميرش كمتر بود. من فكر مي كردم عطا را هم به كشتن بدهد ولي خوب ظاهراً نشد:) 
مقدم بهتر است شغل دیگری انتخاب کند چون اصلا کارگردان خوبی نیست همه سریالهایش سراسر چاخان ومزخرف است انهایی که کار های مقدم را دوست دارند معلوم است که اثر خوب ندیده اند من زیر هشت را فقط به خاطر اقای امیر جعفری که بازیگر توانایی است دیدم مسئولین سایت تابناک مثل این که نظر سنجیتون اشتباه از اب در اومد نظرات خانندگان این مقاله چیز دیگه رو داره می گه ... می گه که این اثر عالی بوده پس نظرسنجیتون یک خورده ..... اره بعدش هم تا کی می خوای از واقعیت فرار کرد باید حقیقت رو دید و درس گرفت
عالی بود تنها فیلمی بود که بسادگی گوشه ای از واقعیت ها را نشون می داد که توی جامعه واقعی ما وجود داره . صدا و سیما که نمی تونه فقط کمدی و فیلم به سبک هندی نشون بده. سریال "زیر هشت" جزء محدود بازه های زمانی ای بود که من این تلویزیون رو تماشا می کردم. به ندرت اهل مبالغه و اصولا انسان شاد و خوش بینی هستم، اما "زیر هشت" سریالی بسیار خوش ساخت، روان، حرفه ای و واقع گرایانه بود. دیالوگ ها شسته رفته، بازی ها ستودنی (به خصوص امیر جعفری)، استفاده از تکنیک های تصویری برای القای حس و حال درونی شخصیت های داستان، یک نقطه ی عطف در سال های اخیر در این حوزه بود. واقعا دست مریزاد به این مجموعه. فقط پایان بندی واقعی تری می بایست می داشت، فکاهی ترین سکان سریال، سکانس لبخند زدن و خندیدن احمقانه و ساده لوحانه ی عادل برای و به همراه منیژه در عروس کشون در خیابان، در انتهای سریال بود، پایان بندی این داستان رو خراب کرد، خارج از مرام این داستان بود، تو ذوق می زد که فیلم نامه اش تغییر داده شده است. من واقعا خوش وقت شدم که فهمیدم یک چنین فیلم نامه نویس، کارگردان و گروهی در ایران داریم. بر خلاف این سریال، "فاصله ها" یک طنز به تمام معنا بود، ما که کلی به حرکات صورت بی صدای "سهید" که ما رو یاد "مهران مدیری" در "پاورچین" می انداخت، خندیدیم. فاصله ها لبریز بود از دورویی و شعار. "دایی رضا" تقریبا یک روحانی بود، منتها ملبس نبود. دخترانی که با پسرها دوستی دارند هم، همه شدند بدکاره. کارگردان، در مورد صحنه ی شناسایی آن شهید، در بازی ها( به خصوص محمد، پسر شهید و همین طور همسر شهید) و دیالوگ ها، واقعا کج سلیقگی کردند. آخه کسی که عزیز دلشو، سال هاست ندیده، اونجوری فقط سرپا میزنه زیر گریه؟(همسر شهید)در کل، "فاصله ها" یک سریال آبگوشتی سفارشی بود با تفکراتی سبکتر از وزن جامعه ما و واقعیتهای آن. سرنوشت آدمهای داستان تنها چیزی بود که منو ترغیب به تعقیب داستان می کرد.
خیلی عالی بود
خیلی خیلی عالی بود عاللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللی