ali
| 
۲۳:۲۴ - ۱۳۸۹/۰۵/۱۳
پاسخ
بابایی کجایی؟ شرح زندگی تو و عباس دوران، زندگی ما را عوض کرد. خدا که در قرآن میگه "فکر نکنید که شهیدان مرده اند بلکه زنده هستند و از ربشان روزی میگیرند" حق میگه. 
فرازی از فرمایشات سردار شهید حمید باکری .مسئولیت : جانشین دلاور لشکر 31عاشورا
دعا کنید که خداوند شهادت نصیب مـا کند .در غیر این صورت زمانی فرا میرسد که جنگ تمام می شود و رزمندگان امروز سه دسته میشوند:
اول دسته ای به مخالفت با گذشته خود برمی خیزندو از گذشته خود پشیمان می شوند.
دوم دسته ای راه بی تفاوتی برمی گزینند و در زندگی مادی خود غرق می شوند و همه چیز را فراموش می کنند.
دسته سوم به گذشته خود وفادار می مانند و احساس مسئولیت می کنند .که از شدت مصائب و غصه ها دق خواهند کرد.
پس از خداوند بخواهید که با وصال شهادت ازعواقب زندگی بعد از جنگ در امان بمانید ، چون عاقبت دو دسته اول ختم به خیر نخواهد شد .وجزء دسته سوم ماندن بسیار سخت و دشوار خواهد بود .
قابل توجه دنیاپرستان مذهب نشان،اگه به بعضی هاسوییچ میدادن میگفت کارت سوختشم لطف کنین سلامپدر عزیز بنده افتخار خدمت در نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران را دارند( اکنون سالهاست که بازنشسته شده اند) و من نیز بواسطه شغل مقدس پدر سالها در پایگاه هشتم شکاری اصفهان زندگی کرده ام و خاطرات بی شماری از دوران فرماندهی سرلشکر شهید بابایی عزیز دارم
ایشان در اخلاص و تدین, در رشادت و دلیری و رافت و مهربانی و بسیاری دیگر از خصایص والای انسانی و اسلامی واقعا کم نظیر بودند.
نماز اول وقت ایشان در مسجد پایگاه, مداحی اهل بیت در ایام سوگواری ( بصورت پابرهنه)، ساده زیستی ( ایشان در کوچکترین خانهای سازمانی ارتش که ان زمان معروف به دو اتاقه ها بود اسکان داشتند و بعد از شهادتشان مشخص شد حتی بسیاری از لوازم اولیه زندگی مانند یخچال و تلوزیون را نیز در منزل ندارند)
این شهید بزرگوار ارتش جمهوری اسلامی حتی به تقلید از مولای متقیان حضرت امیر المومنین علی (ع) شبها بصورت مخفیانه مواد خوراکی مانند برنج و سیب زمینی را خود شخصا به درب منزل پرسنل عیالوار و ضعیف ( از نظر مالی ) می بردند .
در پایگاه اصفهان قسمتی بود به عنوان جهاد ( اگر اشتباه نکنم نامش این بود البته با یک پسوند و یا پیشوند دیگری که به علت گذشت سالها فراموش کرده ام) که در کنار دریاچه مصنوعی اقدام به پرورش مرغابی , ماهی و حتی نگهداری گوسفند می کردند و به تبع چوپانانی مسوول انها بودند و این شهید بزرگوار بصورت ناشناس با ایشان دوست بود و گاها برای صرف چای و حتی خوابیدن نزد ایشان می رفت و این بندگان خدا بعدها پس از شهادت شهید بابایی وی را شناخته بودند.
مطمئنا این نوشته های من را صدها نفر از پرسنل و خانوادهایشان که افتخار آشنایی نزدیک با این امیر بزرگ ارتش را دارند تایید میکنند و مطئنا صدها برابر بیش از چیزی که الان از ان اطلاع است وجود داشته و و هنوز در سینه ها محفوظ می باشد چه اینکه براستی یکی از مشخصه های بزرگ شهید بابایی صدق و اخلاص در عمل بود ...
هرچند در زمان حیات آن بزرگوار بنده نوجوانی بیش نبوده ام ولی خدا را شاهد میگیرم که هنوز یاد و خاطراتی که خود شخصا از ایشان به یاد دارم و یا از پدر و دیگر دوستان شنیده ام انچنان در ذهن من نقش بسته که هیچگاه فراموش نخواهد شد.