حرف حساب زده.

همين قدر كه ديگر دلم اينجا نيست نوعي مهاجرته .سياست هاي اخير منو دلزده كرده . بي تفاوتي - بي خيالي - خنثي بودن - به حساب نيامدن خودم و نظراتم و...

من دانشجوي ارشد مهندسي پزشكي دانشگاه اميركبيرم.اينقدر تو تحصيلات تكميلي ما رو اذيت مي كنن كه خيلي از بچه ها حاضر به ادامه تحصيل داخل كشور نيستن و رفتن خارج. حمايت نخواستيم، سنگ نندازن جلو پامون.
هر روز قوانين دانشگاه عوض ميشه. از دانشجوي روزانه بابت ترم اضافه (بدون هيچ بررسي) هم نره كم مي كنن هم پول مي گيرن. هيچ كس نمي پرسه واقعا تو به تعويق افتادن كار آيا فقط دانشجو مقصره؟

بذارین بیان و در اروپا ظرف شویی کنن!!!فکر می‌کنن اروپییها دلشون به حل من و دیگر ایرانیها سوخته!!!!اگر اینجا زندگی‌ به اون راحتی‌ بود که در ایران شایعه می‌کنن،زن و شوهر با هم به سختی کار نمیکردن!!!!ایرانی‌ هم اگر کارکن بود ساعت ۶ صبح بلند میشد و در کشورش کار میکرد،نه در کشور بیگانه که بعد از ۱۰۰ سال هم تو خارجی هستی‌!!!بیا جوانی قدرت و نیروی خودتو بده دست خارجی بعد در سنّ ۵۰ سالگی برگرد ایران و بگو دولت برای ما چه کار کرده!!!!

درست است، اول كاري مي كنيم كه از كشور خارج بشوند و بعد يك همايش مي گيريم و براي چند روز دعوتشان مي كنيم ايران.

احنست جانا سخن از حرف دل ما گفتی