اگر گذرتان به گلزار شهدای بهشت زهرا (س) افتاده باشد، نام این مادر را لااقل برای یک بار شنیدهاید.
به گزارش جهان یکی از شخصیتهای مشهور بهشت زهرای تهران ننه علی است. زن ریز نقش رنج دیدهای که خانه کوچک و محقرش کنار مزار فرزندانش موجب حیرت و تغییر احوال بسیاری از مراجعین بهشت زهرا شده است.
ننه علی لقب معروف و مشهور مادری است که مدت ۲۰ سال بصورت شبانه روز در این خانه و در کنار مزار فرزند شهیدش زندگی کرد.
او که فرزندش به دست نوکران حلقه بگوش خاندان منحوس پهلوی (ساواک) به شهادت رسیده است، بعد از اینکه با خبر میشود فرزندش به شهادت رسیده و در شهر اهواز دفن گردیده است. راهی شهر اهواز میشود و در کنار مزار فرزندش بیتوته میکند.
بعد از پیروزی انقلاب به حضرت امام اطلاع میدهند که مادری از تهران به اهواز آمده و در کنار مزار فرزند شهیدش زندگی میکند، البته بدون هیچ سرپناهی که او را در مقابل گرمای طاقت فرسای جنوب محافظت نماید. به دستور امام (ره) پیکر این شهید از اهواز به بهشت زهرا (س) در تهران منتقل میشود.
از سال ۱۳۵۸ تا ۱۳۷۸ننه علی تک و تنها در این اتاقک فلزی زندگی کرد، به گفته دوستان خانه شهید بهشت زهرا (س) تا مدتها این اتاقک، برق نداشت وسیله گرمایشی و سرمایشی نداشت. بعد از سال ۷۸ به دلیل کهولت سن و بیماری جسمی، تنها دخترش او را به خانه خود میبرد و از آن به بعد هرچند ماه یک بار به زیارت مزار فرزندش میآید.
اگر به قطعه ۲۴، نزدیک مزار شهید ۱۳ ساله حسین فهمیده رفته باشید احتمالا اتاقکی کوچک با دیوارهای فلزی توجهتان را جلب میکند.
در میان این اتاقک مزار فرزند شهیدش قرار گرفته که بر روی سنگ آن نوشته شده «شهید قربانعلی رخشانی مهماندوست».
این مادر بزرگوار در قید حیات میباشند و هر چند ماه یکبار برای زیارت به گلزار شهدا میآیند، و اگر روزی به رحمت خدا بروند در کناز مزار فرزندش دفن خواهد شد.
از روی مادرهای شهیدان ماهمه شرمنده ایم..
اغلبشان به امتداد نگاهش خيره مي شوند
اما بايد به عمق نگاهش خيره شد
جوابشان را چه بايد داد
دركت مي كنم مادربزرگ
از این نامه متاسفانه اتفاده یتبلیغاتی می کنیم در صورتی که این شهیدان برای ایران و اسلامند نه هیچ حکومتی و نه هیچ شخصی
شهدا شرمنده ايم
مبادا از شهيدان دور گرديم
تاسرشكسته رهسپار گور گرديم
خیلی التماس دعا
واقعا بعضی ها خون جوانان وطن را به هیچ انگاشتند ومشغول پست ومقام وثروت اندوزی شدند به خدا دنیادارفانی
است ای دیده ها عبرت بگیرید ماهم جزخون دل خوردن چه کاری ازدست مان برآمی آید.جگرم کباب می شود وقتی به گلزارشهدا می روم نسل من هرگزاین اسوه های شجاعت وایمان را
فراموش نمی کند ای زمین مارا ببلع که طاقت مان طاق شده.
كاش ماهم مادرداشتيم