گزارش میدانی مهر از سطح شهر تهران حاکی از افزایش قیمت نان در روزهای آغازین سال 87 است، این در حالی است که مسئولان وزارت بازرگانی از موضع گیری در این خصوص خودداری می کنند.

اگرچه دولت سالانه 42 هزار میلیارد ریال برای کالاهای اساسی یارانه پرداخت می کند و بیش از 70 درصد از این میزان یارانه به گندم، آرد و نان اختصاص می یابد؛ اما هرچه جلوتر می رویم نه تنها نان تولیدی به لحاظ کیفی ارتقا نمی یابد بلکه قیمت آن نیز روز به روز شاهد افزایش است و به نوعی لجام گسیختگی در قیمت گذاری انواع نان در نانوایی های مختلف به چشم می خورد.

گزارش مهر از سطح شهر تهران حاکی از آن است که هم اکنون قیمت هر قرص نان لواش که در سال 86 قیمتی مابین 12 تا 20 تومان بسته به نوع نانوایی و مکان واقع شده در آن داشته، در سال 87 با قیمتی مابین 20 تا 30 تومان عرضه می شود، این در حالی است که بعضا کیفیت نان لواش به نحوی است که بعدازگذشت چند ساعت ازپخت نان، نمی توان ازتمامی قسمتهای آن استفاده کرد وعملا می توان گفت که مردم برای هرقرص نان با افزایش چندین برابری روبرو بوده اند چراکه نیمی ازنان خریداری شده قابل مصرف نیست.

همچنین قیمت هرنان سنگک از 75 تومان تا 150 تومان در سال گذشته به 100 تا 200 تومان در سال جاری افزایش یافته است. ضمن اینکه قیمت نان بربری از 100 به 150 تومان افزایش یافته است. به گزارش مهر، نان در مناطق مختلف تهران با قیمتهای مختلفی عرضه می شود.

این درحالی است که وزارت بازرگانی هنوز به طور رسمی اعلام نکرده است که آیا بخشنامه ای مبنی بر افزایش قیمت نان در سال جاری داشته یا خیر؟

البته به گفته مقامات دولتی هیچ یک از نهاده های دست اندرکار در امر پخت نان نظیر آب، برق و غیره افزایشی نداشته و دلیلی برای افزایش قیمت نان وجود ندارد. در حال حاضر سرانه هر ایرانی از یارانه نان حدود 36 هزارتومان است که به نظر می رسد نه تنها مردم نفعی از این یارانه نمی برند بلکه باید هزینه های جنبی آن را نیز بپردازند. اگر این یارانه به دهکهای درآمدی پائین اختصاص یابد می توان رقم یاد شده را به دو برابر افزایش داد.

به گفته دست اندرکاران قیمت تمام شده هر کیلو آرد برای دولت 280 تومان است، در حالیکه قیمت فروش هر کیلو آرد به نانوایی ها 75 ریال است که به این ترتیب همه قشرهای مردم، اعم از کم درآمد و پردرآمد از این یارانه بهره مند می شوند.

هزینه حمل هر کیلو آرد به نانوایی ها درشهرها و روستاها بیش از رقم فروش هرکیلو آرد است و بیش از ۶۵ درصد یارانه کالاهای مصرفی به گندم اختصاص یافته است که اغلب مربوط به هزینه خرید تضمینی گندم داخلی، هزینه تبعی خرید گندم، تبدیل و حمل گندم و توزیع آرد و بازپرداخت بخشی از بدهی های سال قبل دولت به نظام بانکی است.

پس اختصاص یارانه ها به اقشار کم درآمد نیز امری ضروری به نظر می رسد. این درحالی است که سال گذشته با نابسامان تر شدن وضعیت پخت نان در کشور و گرانی های لجام گسیخته آن توسط برخی نانوایان متخلف، نظرات بسیار زیادی در خصوص لزوم ساماندهی یارانه نان و آزادسازی نرخ آن مطرح می شود. همچنین سال گذشته محمود احمدی نژاد رئیس جمهوری اسلامی ایران با تایید ضرورت حمایت دولت از اقشار خاص مردم و تویع یارانه ها در میان این بخش از جامعه گفته است: هدفمند کردن یارانه‌ها به مفهوم گران شدن نان نیست بلکه می توان با بکار بردن راهکارها و ابتکاراتی هزینه‌ها را کاهش داد.

همچنین مسعود میرکاظمی وزیر بازرگانی نیز بارها با هشدار نسبت به ناتوانی در کنترل قیمت نان در نانوایی های تهران اعلام کرده بود که اگر بحث هدفمند شدن یارانه‌ های بخش گندم،‌ آرد و نان تحقق نیابد تا 3 سال دیگر معلوم نیست حجم یارانه به چه میزان می ‌رسد و شاید دیگر نتوان قیمت نان را کنترل کرد و ممکن است حتی با اعطای رایگان آرد به خبازی ها نیز نتوان قیمت نان را کنترل کرد.

دولت قرار بود بدون تغییر در قیمت نان به سمت گسترش نانوایی های صنعتی پیش رود که هم اکنون هیچ خبری از اجرای طرح نانوایی های صنعتی و تاسیس آنها نیست و به نظر می رسد راه اندازی نانوایی های صنعتی نیز یکی دیگر از طرحهایی باشد که بخش خصوصی در اجرای آنها سهل انگاری می کند.