دوري چند ماهه عادل فردوسي پور از فرستنده سيما - منهاي گزارش چند مسابقه- که توأم با شايعات فراواني هم بود و به قول قديمي ها پاي روس و انگليس را هم به ماجرا باز کرده براي اين مجري که صميميتش مايه شهرتش شده، بد هم نبود؛ اما او در اولين اجراي برنامه 90 در فصل جديد ليگ برتر، بار ديگر نشان داد که کوشش هايش براي ايجاد تغيير در اين برنامه نتيجه اي ندارد.

به نوشته قدس؛ دکوري که گفته مي شد ماهها صرف ساخت آن شده تا امکان مانور دادن عادل را در هنگام اجراي برنامه بالا ببرد، آنقدر با رنگهاي سرد و مات کار شده بود که گاهي عادل و ميهمانش را ميان آن گم مي کرديم و تنها آنکه با رنگ قرمز بلوزش به چشم مي آمد، عباس انصاري فرد مديرعامل پرسپوليس بود که با اين نشانه مي خواست در قلوب هواداران جا باز کند؛ اما افسوس که قريب به يک ميليون و سيصد هزار نفر به او رأي اعتماد ندادند!

عادل که انتقاد بي رو دربايستي از مديران، مربيان و بازيکنان فوتبال را سرمايه محبوبيت برنامه 90 مي داند و در همين اولين اجراي دور جديد برنامه آمده بود تا انصاري فرد را به صلابه بکشد، حتي موفق نشد تا يک تماس تلفني را به استوديو وصل کند و معلوم نشد پس اين چهار ماهي که صرف ساخت و ساز شده بود، تا 90 متفاوت و پرمايه تر از قبل به نمايش درآيد چگونه گذشته است!

يکي نبود به عادل بگويد تو که به عالم و آدم انتقاد داري، پس چرا پس از ده سال در اجراي برنامه شتاب زده و بي برنامه عمل مي کني و پس از اين همه ثبات که در صدا و سيما به تو ارزاني شده، چرا قادر به اجراي يک برنامه مدرن و تازه نيستي؟!

آيتم هاي تکراري بي آنکه حتي در اجراي آن تنوعي ايجاد شده باشد و شعاع ديد محدود مجري که بسياري از جريانهاي مهم فوتبال ايران را درک نمي کند موجب شده تا 90 از حد يک برنامه عامه پسند فراتر نرود. عادل به زبان عامه حرف مي زند و چون در ابراز عقيده لحني انتقادي مي گيرد، بيننده با او احساس همذات پنداري پيدا خواهد کرد، اما 90 و عادل فردوسي پور هم چيزي فراتر از فوتبال ناقص والکن ايران ندارد و اين را بويژه در اجراي جديد اين برنامه به وضوح ديديم.

اين روزها بسيار باب شده تا جامعه خبرنگاران ورزشي دفاع از همکار خود عادل فردوسي پور را يک وظيفه بدانند و اين البته حاکي از صداقت حرفه اي و وظيفه شناسي اين قشر در قبال اين حرفه است، اما به واقع اگر خبرنگاران مي خواهند نقش عميق تري در راه خروج فوتبال از وضع موجود ايفا کنند قبل از هر کس و هر چيز بايد به انتقاد از رسانه هاي ورزشي - و در اينجا برنامه 90 - پرداخت.

اينکه صرفاً يک مجري يا سردبيران و خبرنگاران جرايد ورزشي وظيفه خود را انتقاد کم دامنه از مديران و مربيان بدانند، تعهدات حرفه خبرنگاري را نسبت به جريانهاي موجود در ورزش فوتبال برآورده نمي کند. خبرنگار ورزش - و در اينجا عادل فردوسي پور- وظيفه دارد تا با مطالعه و انعکاس آنچه در جهان معاصر رخ مي دهد، دريچه اي تازه را رو به فوتبال ايران باز کند و گرنه تکرار شعارهاي روي سکوي ورزشگاه ها در استوديوي صدا و سيما چندان هنر نيست.

آنچه نوشته شد نه در مقام دفاع از انصاري فرد يا هر فرد ديگري که بر صندلي پاسخگويي در برنامه 90 مي نشيند، بلکه در جهت نقد رسانه هاي ورزشي است. عادل فردوسي پور، دکور 90 و ديگر عوامل اجرايي برنامه 90 ، در اولين اجراي جديد اين برنامه مثل همه فوتبال ايران سر درگم و پر اشتباه بودند. اما اين حرف به معناي آن نيست که عادل را مجاب يا دعوت به سکوت کنيم، بحث بر سر آن است که منتقدان، انتقاد از خود را از ياد نبرند، همين!

تکمله: عادل پس از آنکه موفق نشد تا تماس هاي تلفني را با استوديو برقرار کند، کودکانه و ملتمسانه از بينندگان خواهش مي کرد تا او را ببخشند و اين اشتباهات را به حساب اولين اجراي جديد بگذارند؛ حالا فکرش را بکنيد که عين همين حرکات را انصاري فرد بابت نتايج بد پرسپوليس در هفته هاي آغازين فصل انجام مي داد؛ آيا تا ماهها سوژه کاريکاتوريست ها و طنزپردازان ورزشي نمي شد؟!

جا دارد هنرمندان محترم حوزه ورزش براي عادل فردوسي پور طفل شيرين فوتبال ايران هم چند کارتون و جوک بسازند. برنامه 90 سالانه معادل با يک ورزشگاه ورزشي بودجه و هزينه دارد و تهيه کننده و مجري اش حتي به اندازه مديران سنتي باشگاه ها هم قدرت اجرايي و نوآوري ندارد، پس چرا نبايد به او هم انتقاد کرد!