طرفداران شاخص «آي اس آي» در پيشرفت علوم کشور افرادي هستند که ايران را به حاشيه فعاليت علمي غرب ميکشانند و پديده تقلب علمي در کشور نتيجه اجتناب ناپذير افزايش اشتياق به ارايه مقاله به مراکزي چون «آي اس آي» است.
افروغ تصريح کرد: سرنخ «آي اس آي» در اختيار کشورهاي غربي است و چون آنها گزينش ميکنند و داوري در اختيار آنها است، نقش توانمنديهاي داخلي در کشور به شدت تحتالشعاع قرار ميگيرد و از آنجا که بسياري از رشتههاي علوم انساني در آي سي آي قابل ترجمه نيست به زبان فارسي نيز خيانت ميشود.
با سلام
اين شاخص مورد علاقه استادان دانشگاه است چون با ارسال مقالات بيشتر ISI رتبه علمي آنها بالا رفته و حقوق و مزاياي آنها بطور نمايي افزايش مي يابد تازه اين مقالات هم از پروژه هاي دانشجويي و توسط دانشجويان به انجام مي رسد .
اصلا این چه کاریست که شرط فارغ التحصیلی دانشجویان دکترا دربسیاری از دانشگاه های کشور چاپ دو مقاله ژورنال ISI است. آیا اساتید نمی توانند معیارهای مفیدتری از جمله ارائه تحقیقات به صنعت و انجام پژوهش های مفید بر ای کشور و چاپ مقالات مفید را مد نظر قرار بدهند؟ آیا فقط چند مقاله ISI کافیست تا شخصی کارامدی مدرک دکتری را دریافت کند؟. آیا این باعث نمی شود دانشجویان به هر طریق فقط به دنبال چاپ مقاله باشند؟ حالا از رشته های علوم پایه که بگذریم، این مقالات چه کمکی به صنعت و فناوری کشور می کند؟ آیا این است معنی استقلال؟ مشکل اصلی ما صنعت است نه دانشگاه و دانشجو. چرا دانشجویان مهندسی ما حتی امید نوآوری در صنعت را ندارند. با این وضعیت این علمی که هر سال تولید می شود به قول آقایان جایش در بایگانی هاست.
مثل همیشه اقای افروغ به هدف زدند
کاملا با نظر ایشان موافقم. چاپ مقالات ISI به ابری شبیه است که یا فاقد باروری لازم برای بارش است و یا اگر دارای باروری بارش باشد متاسفانه بارش آن نصیب کشورهای پیشرفته می شود نه ایران. باید تحقیقات به سمتی رود که نتایج برای کشور خودمان مفید باشد و در اینحالت امکان چاپ مقالات ISI بسیار ضعیف می باشد. بعنوان مثال آیا دستاوردهای هسته ای و هوا فضا که هم اکنون برای کشور حاصل شده مفید است یا اینکه محققین نامبرده بجان آن مثلا هزار مقاله ISI چاپ می کردند؟؟؟
با سلام. این موضوع واقعا درد بزرگ دانشگاه های ماست. بنده دانشجوی کارشناسی ارشد شیمی هستم و می بینم که پایان نامه های تصویب شده دانشجویان تماما بر همین محور می چرخد. متاسفانه امروز در دانشگاه های ما بیت المال صرف تحقیقاتی می شود که درصد زیادی از آنها فقط در کتابخانه ها در حال خاک خوردن است.به نظر حقیر تحقیقات ما در دانشگاه ها باید به سمت کاربردی شدن پیش رود. بی شک در این راه و در ابتدای کار مشکلات زیادی وجود خواهد داشت.اما آینده روشن ما در گرو ارتباط دانشگاه و صنعت است.
این نظر جناب آقای افروغ از جنبه هایی درست و با حفظ احترام از جنبه هایی قابل قبول نیست. به طور بسیار خلاصه اینکه معیار ارزشیابی و ارزشگزاری علمی در داخل کشور نمی بایست فقط بر اساس مقالات منتشر شده در ژورنالهای ای اس ای باشد کاملا درست است و می بایست به جنبه های دیگر یک جنبش علمی هم بها داد و...، ولی اینکه ما برای این گونه مقالات و ژورنالها که معیار اصلی ارزشیابی علمی افراد در دنیای علم و دانش است ارزش قائل نشویم و محققین داخلی را به حضوری پر رنگ و فعال در انتشار مقالات علمی در این گونه ژورنالها تشویق نکنیم اشتباه کرده ایم و عملا به اندوخته ای جز عقب افتادگی و انزوا در دنیای علم امروز دست نخواهیم یافت.