دكتر علي مطهري درباره علت ورود خود به رقابت‌هاي انتخاباتي مجلس و فعاليت جدي در عرصه سياست طي گفت‌وگويي خواندني مي‌گويد: علت اينكه من تصميم گرفتم وارد مجلس شوم، اين بود كه احساس مي‌كردم صرف مقاله نوشتن باعث نمي‌شود كه به اهداف و آرمان‌هايمان برسيم. البته مقاله نوشتن و مصاحبه كردن خوب است اما كافي نيست. لازم است جايگاه قانوني به دست آورد تا از آن طريق انسان مؤثر باشد.

من البته هميشه مواضع خودم را دارم. اتفاقا چند ماه قبل از انتخابات مقاله‌اي در روزنامه اعتماد ملي نوشتم و به ردصلاحيت‌هاي گسترده اعتراض كردم.

همان زمان يك عده از دوستان آمدند اعتراض كردند و گفتند كه شما چرا اين كار را كرديد و در اعتماد ملي مقاله نوشتيد؟ شما اصلا نظر رهبر را در اين باره مي‌دانيد يا نمي‌دانيد. من گفتم لازم نيست كه اول برويم نظر رهبر را بپرسيم.

نماينده مردم تهران در مجلس شوراي اسلامي در مصاحبه با هفته‌نامه «شهروند امروز» مي‌گويد: به آنها (رايحه خوش خدمت) گفتم من نظر خودم را مي‌گويم. اگر نظر رهبري مخالف بود، پافشاري نمي‌كنم. ولايت‌فقيه به اين معنا نيست كه هركاري مي‌خواهيم بكنيم، برويم سوال كنيم. بعد گفتند كه چرا در اعتماد ملي اين مطلب را منتشر كرديد. گفتم ابتدا دادم روزنامه كيهان چاپ نكردند. به آنها گفتم من از اين به بعد نيز همين‌طور هستم. اگر وارد مجلس نيز شوم حرف خودم را مي‌زنم. اگر شما احساس مي‌كنيد با شما هماهنگ نيستم، اسم من را از ليست خود خارج كنيد. با آنها اتمام حجت كردم.

مي‌گفتند كه خود آقاي احمدي‌نژاد اصرار دارد نام من در ليست رايحه خوش خدمت باشد. من با آقاي احمدي‌نژاد نيز راحت و خودماني هستم. فكر نمي‌كنم ايشان از انتقادات من ناراحت شود.
مجلس هفتم را در برخورد با دولت قبول نداشتم. دكتر حداد عادل روحيه مسالمت‌جويي دارد. حداكثر از تنش مي‌پرهيزد. خب در برخي مواقع چنين روحيه‌اي خوب است اما هميشه اينطور نيست. مجلس هفتم از هرگونه درگيري با دولت پرهيز مي‌كرد. دولت نيز بر روي نظارت مجلس هفتم و نمايندگان آن خيلي حساب نمي‌كرد. استدلال ما اين بود كه مجلس هشتم نبايد اين چنين باشد. در خيلي جاها بايد ايستاد و بايد از حقوق مردم دفاع كرد. كار طبيعي و معمولي ما انتقاد از دولت است و بايد اين رخ مي‌داد. لازم بود مجلس آنجا كه بايد و لازم است، بايستد.

در اينجا (موضع‌گيري‌هاي مشايي) معاون رئيس‌جمهور برخلاف تعليمات اسلامي سخن گفته است. حداقل انتظار ما اين بود كه رئيس‌جمهور به ايشان تذكر بدهد و توبيخش كند. همين مقدار نيز كافي بود. ديگران نيز مساله را دنبال نمي‌كردند. اما ديديم كه آقاي احمدي‌نژاد آنقدر ايستادگي كرد تا اينكه رهبر انقلاب نيز وارد ماجرا شدند و تذكر دادند.

البته ما مي‌دانستيم كه سخنان مشايي، نظر خود رئيس‌جمهور است. علت سوال ما نيز همين بود كه ما مي‌دانيم اين، حرف آقاي مشايي به تنهايي نيست.

حرف آخر آقاي احمدي‌نژاد اين بود كه حرف آقاي مشايي حرف درستي است. اين حرف خود ماست، مجلس نيز بايد همين حرف‌ها را بزند. ديدم رفتن من ديگر تاثير ندارد. به همين خاطر طرح سوال از رئيس‌جمهور به ذهنم رسيد. متن آن را نوشتم و به دوستان گفتم و امضاها را جمع كردم.

در قضيه آقاي كردان، نمايندگان حزب موتلفه در مجلس مخالف استيضاح هستند چون حزب موتلفه مي‌خواهد آقاي كردان وزير بماند. اينها همان مواضع را كه حزب مي‌گويد، در مجلس دنبال مي‌كنند.
برداشت برخي از اينها از ولايت‌فقيه بسيار عجيب است. مي‌گويند اول برويم از آقا سوال كنيم. اگر نظر آقا اين بود، ادامه بدهيم.

به نظر من اينگونه سخن گفتن بهانه است. براي اينكه از زير بار مسووليت شانه خالي كنند. و الا معنا ندارد كه ما براي هر كاري كه داريم خدمت آقا برسيم و از ايشان سوال كنيم. اصلا اين كار استقلال فكر و حريت نماينده را زير سوال مي‌برد. ولايت‌فقيه كه به معناي تعطيلي عقل نيست. ولايت‌فقيه يك اصل مترقي است. هر كس بايد كار خود را انجام دهد. اگر زماني رهبري احساس كردند كاري صلاح نيست، علنا اعلام مي‌كنند. نه اينكه يكي بيايد و بگويد با رهبري ديدار داشته و از سخنان ايشان اين‌گونه استشمام كردم كه نظر آقا مخالف يا موافق فلان موضوع است.

اصلا نبايد پاي رهبري را در اين‌گونه مسائل به ميان آورد. برداشت ما از ولايت‌فقيه بايد برداشت صحيح و درستي باشد. من به شهيد مطهري برمي‌گردم. در دوماهي كه ايشان پس از پيروزي انقلاب در قيد حيات بودند، خيلي جاها امام نظري داشتند، اما استاد مطهري نظر امام را عوض مي‌كردند. حتي در جايي امام حكم صادر كرده بودند، مثلا حكم رياست كميته‌هاي انقلاب اسلامي، اما شهيد مطهري مي‌رفت و مي‌گفت اين آقا كه برايش حكم زده‌ايد، در دو سال آخري كه در زندان بود، به مجاهدين‌خلق گرايش پيدا كرده است. مشكل دارد. اگر شما اين كار را بكنيد، كميته‌ها به دست مجاهدين مي‌افتد. امام سريع قبول مي‌كردند. نمي‌شود گفت استاد مطهري در اين مقطع بايد سكوت مي‌كرد، چون حكم ولي‌فقيه است. نه. گاهي من يك چيز مي‌دانم. بايد گفت و توضيح داد و عمل كرد. ما بايد برداشت خودمان را از ولايت فقيه تصحيح كنيم. يكي از مشكلات برخي از اصولگرايان اين است كه تلقي درستي از ولايت‌فقيه ندارند. همين باعث خمودي، تملق و چاپلوسي شده است. اگر يك نفر را قبول كرديم وقتي انحرافي از او ديديم بايد بگوييم. ما به آقاي احمدي‌نژاد راي و ايشان را بر ديگران ترجيح داديم. خب حالا كه كج مي‌رود نبايد انتقاد كنيم؟ بايد حرف بزنيم و انتقاد كنيم.


انتخاب آقاي كردان پيشنهاد آقاي احمدي‌نژاد بود. آقاي لاريجاني اصراري بر اين موضوع نداشت. حتي خود من هم فكر مي‌كردم كه آقاي لاريجاني كردان را پيشنهاد كرده‌اند. سوال كردم. متوجه شدم مساله از اين قرار نيست. خود آقاي احمدي‌نژاد اصرار داشتند كه آقاي كردان به عنوان وزير كشور مطرح شوند.

اگر آقاي كردان استعفا بدهد، همه چيز منتفي مي‌شود. اما اگر استعفا نداد آنگاه ما به وظيفه خود عمل مي‌كنيم و البته بايد مراقب عملكرد هيات رئيسه بود.

خيلي از اطرافيان رئيس‌جمهور معتقدند كه آقاي كردان بايد كنار برود و نظر آقاي رئيس‌جمهور را قبول ندارند. حتي برخي از حاميان دولت در مجلس نيز چنين اعتقادي دارند. با اين حال آقاي احمدي‌نژاد همچنان از آقاي كردان حمايت مي‌كند.

مي‌گويند كردان بايد كنار برود؛ اما حالا اگر كناره‌گيري نكرد، با استيضاح فضا را خيلي داغ و تند نكنيم. نمايندگان حامي دولت نظر آقاي احمدي‌نژاد را قبول ندارند اما به دنبال داغ كردن فضا يا استيضاح كردان هم نيستند.

اگر بخواهند مثل سوال از رئيس‌جمهور عمل كنند، بدانيد كه استيضاحي صورت نخواهد گرفت. در ماجراي سوال از رئيس‌جمهور آقاي باهنر عضو هيات رئيسه مجلس شروع به جوسازي كرد و گفت كه 20 نفر امضاي خود را پس گرفته‌اند. در حالي كه فقط 3 نفر امضاي خود را پس گرفته بودند. يعني همچنان طرح سوال از رئيس‌جمهور با تعداد امضاي لازم تقديم شد و پس از پس گرفتن آن 3 امضا نيز حد نصاب همچنان وجود داشت. اما آقاي باهنر جوسازي كرد و هيات رئيسه را به ترديد انداخت. تا اينكه هيات رئيسه گفت لازم است اول بررسي كنيم و بعد به اين موضوع بپردازيم. حالا اگر آقاي باهنر بخواهد درباره استيضاح آقاي كردان نيز به همين شكل عمل كند كه خب به مشكل بر مي‌خوريم، البته ما منفعل نخواهيم بود. انشاءالله كه اين‌گونه نخواهد شد.

مشروح اين گفت‌وگو را در ستون سمت راست بخوانيد.