ده سال است عضو هیات داوری خانه سینما بودم اما دریغ که حتی اسمی از ما برده نشد... حرف زدن پس از مرگ هنرمندان من را می‌کشد، چرا که وقتی کسی هست او را نمی‌بینیم؟ به همین دلیل هم در هیچ‌کدام از مراسمشان شرکت نمی‌کنم... با نشان درجه یک هنری‌ام که مساوی با درجه دکتراست، هیچ بانکی وام بدون ضامن به من نمی دهد؛ ولی در ازایش ماهی 150 هزار تومان به عنوان پیشکسوت می‌گیرم!
کد خبر: ۷۸۵۹۷۷
تاریخ انتشار: ۰۹ فروردين ۱۳۹۷ - ۱۴:۲۰ 29 March 2018

روایت ثریا قاسمی از پشت پرده دفن بی‌سروصدای حمیده خیرآبادی: سیاه نپوشیدمثریا قاسمی از علت دفن بی‌سروصدای مادرش حمیده خیرآبادی پرده برداشته و ضمن رد شایعات، در نحوه فوت این هنرمند و علت وقوع این حادثه سخن به میان آورده است. او همچنین درباره مصائبی که بر او و مادرش گذشته و فرصت‌هایی طلایی که آنها به واسطه اقتضائات تاریخ دوران بازیگری‌اش از دست داده‌اند سخن به میان آورده و تکنیک برخی بازیگران کنونی و فضای کاری حال حاضر را به نقد کشیده است.

به گزارش «تابناک»؛ ثریا قاسمی چهره چهارمین شماره ماهنامه هنرهای نمایشی پاراگراف است. که هر شماره خود را به شکل پرونده، به یک چهره ماندگار در عرصه‌های هنرهای نمایشی(سینما، تئاتر و تلویزیون) اختصاص می‌دهد. در این پرونده او نیز با گفت و گویی طولانی با همراهی تصاویری منتشر نشده حضور دارد و در این زمینه علاوه بر مرور کارنامه کاری‌اش از ابتدا تاکنون و تجربیاتش نظیر فراگیری از سمندریان و همکاری با فتحی و سلطانی، درباره جوان‌تر و وضعیت امروز سینما سخن به میان آورده است.

ثریا قاسمی در بخشی از این گفت و گو درباره شرایط بازیگری‌اش در سال‌های پس از انقلاب تاکید کرد: این یکی از مسائلی بود که شدیداً به من و خیلی‌های دیگر ضربه زد و زمان طلایی سنی را از دست دادیم. می‌توانم بگویم من در تلویزیون و سینما زود پیر شدم. پس از فیلم‌های «زنده باد...» و «خانه ابری» اوضاع رادیو به هم ریختن و در دوبله هم وقفه ایجاد شد. ما نمی‌دانستیم چطور باید کار کنیم؛ چون می‌گفتند اصلاً موسیقی نباید باشد؛ می‌گفتند جلوی فیلم‌ها را می‌گیرند. اغتشاشی پیش آمده بود که تا به خودم آمدم، ده سال سنم بیشتر شده بود. من نقش اول «خانه ابری» را داشتم، اکبر خواجویی بیلبوردش را هم چاپ کرده بود اما اجازه ندادند که رنگی چاپ شود؛ چون می‌گفتند عکس زن روی آن نقش بسته است. بنابراین بیلبورد را به صورت یک آبی چرک بدرنگ کار کردند.

این بازیگر زن سینمای ایران افزود: درست در دوران جوانی و شکوفایی که می‌توانستیم خیلی از نقش‌هایی را که همه به آن افتخار می‌کنند و نقش‌های اول فیلم‌ها را بازی کمک، فرصت‌ها را از کف دادم و به دامن مادر و مادربزرگ افتادم؛ به خاطر اینکه در شیوه انتخاب فیلمنامه نیز مشکل داشتیم. در آن چند سال تنها چیزی به آن پرداختند، به دلیل پرهیز از خیلی از اتفاق‌ها، اعتیاد بود که نخستین فیلمش هم «خانه ابری» با هوشنگ توکلی بود. پس از اعتیاد، موضوع طلاق بیشترین سهم را در فیلمنامه‌ها داشت. تا سریال «در پناه تو» که نخستین اثری بود که در تلویزیون راجع به جوان‌ها و ارتباط آنها و عاشق شدنشان حرف می‌زد. خیلی وقفه بدی برای من به عنوان یک بازیگر سینما و تلویزیون افتاد.

او در بخش دیگری از این گفت و گو درباره سانسور شدید سریال «در پناه تو» گفت: قصه پارسا پیروزفر و داود رشیدی کلاً از مجموعه حذف شد. آن سه نفر که یکی را حسن جوهرچی نازنین من بازی می‌کرد و یکی را رامین پرچمی و دیگری پارسا پیروزفر، سه پر دانشگاهی بودند که هر کدام قصه‌ای داشتند و به موازات هم جلو می‌رفتند. حمید لبخنده یکی از نازنین‌ترین، متین‌ترین و داناترین کارگردان‌هایی است که با آن کار کرده‌ام. او بسیار با اخلاق و با ملاطفت و خوش کردار است. از نظر کارگردانی شاید جزو دو سه نفر کارگردانی بود که با دکوپاژ سر صحنه می‌آمد. شاید بعضی از کارگردان‌های جوان ما ندادند دکوپاژ یعنی چه؛ چون نه دیده‌اند، نه دانشش را دارند. ایشان دکوپاژ را به بازیگران می‌داد و من می‌دانستم که کدام جمله‌ام را باید کلوزآپ کار کنم و کدام جمله‌ام را مدیوم شات؛ در صفحه جلوی دیالوگ‌ها استوری برد می‌کشید و به من نشان می‌داد. این به نظر من یکی از مهم‌ترین کارهای کارگردانان، به خصوص کارگردانان جوان است که یاد بگیرند و نترسند از اینکه دکوپاژ داشته باشند.

روایت ثریا قاسمی از پشت پرده دفن بی‌سروصدای حمیده خیرآبادی: سیاه نپوشیدم

حمیده خیرآبادی در کنار دخترش ثریا قاسمی

ثریا قاسمی در عین حال همچنان نگاه حرفه‌ای‌اش را حذف کرده و برخلاف بسیاری از بازیگران جوان که به خود اجازه دخالت در کار کارگردان، تهیه کننده یا پخش کننده می‌دهند، همچنان خود را در چارچوب کار می‌بینید و در این زمینه خاطر نشان کرد: اصلاً به من ربطی ندارد که کار می‌خواهد پخش شود یا نشود. اینها به پخش کننده مربوط است. کاری را که به من می‌دهند باید درست انجام دهم. ما به هیچ کدام از این چیزها فکر نمی‌کردیم و به این فکر می‌‌کردیم که کارمان را در حد توان درست انجام دهیم.

این بازیگر پیشکسوت سینمای ایران در پاسخ به این پرسش که «شما جزو بازیگرانی هستید که حستان در مشتتان است. هم‌زمان می‌توانید اشک بریزید و بعد کنترلش کنید و لبخند به لب آورید. متاسفانه این در نسل جدید کمتر دیده می‌شود. حتماً در همکاری‌هایی که با نسل جوان داشتید، با این موضوع برخورد کرده‌اید. چه می‌کنید که این حس همواره در مشت شماست؟» گفت: این حس در مشت نیست، این حس در درون بازیگر است. در یادگیری تمرکز است. تمرکز برای بازیگر یک اصل اساسی و اصولی است که از همه چیز در اطرافتان منفک شوید و صرفاً به آن لحظه و آن شخصیت فکر کنید. اگر تمرکز را یاد بگیرید که آن لحظه فقط روی حالتی که شخصیت در قبال این جمله و این لحظه پیدا می‌کند متمرکز شوید، آن وقت به قدرتی می‌رسید که حتماً اشکتان به راحتی سرازیر می‌شود. من جلوی پارتنرم حتی اگر بچه باشد، می‌ایستم تا او از نگاهم و صدایم انرژی بگیرد؛ در حالی که برحی از تازه‌نفس‌های این حرفه حتی فرصت نمی‌دهند آدم تمرین‌هایش را ببیند و بر طبق آن طرح جدیدی بریزد. انگار خدا را شکر، نقشی که بازی می‌کنند فوت آب‌اند و از برند؛ حالا از کجا، نمی‌دانم!

او افزود: پیرو نظم بسیار در بی‌نظمی این صنعت هستم. دستیاری به یاد ندارد که مرا برای سکانسی که هنوز پلان‌هایش تمام نشده، برای حضور در صحنه صدا زده باشد. تمام مدت در لوکیشن نشسته‌ام و به تمام اتفاقات و تغییرات در صحنه، چه فنی و چه غیرفنی، گوش می‌دهم. به نظر من این یک اصل است که بازیگر تا سکانسش تمام نشده، نباید از صحنه بیرون برود.

دختر حمیده خیرآبادی درباره اینکه چرا مراسم درگذشت مادرش را به سکوت برگزار کرده نیز گفت: واقعاً متاسفم از این شایعات بی‌اساس و البته خدا رو شکر می‌کنم که من کلاً آدم بی‌حاشیه و بی‌شایعه‌ای هستم. مادر من خیلی رنج برد، که نمی‌خواهم وارد جزئیات شوم. به آن حدی که در توانش بود، نرسید. به آن حدی که در شانش بود، به او رسیدگی نشد و آن حدی که باید زندگی‌اش به لحاظ رفاه تامین می‌شد، نشد. هیچ حرف و سخنی از طرف هیچ کس به من گفته نشد. ما هر دو آرامش و آسایش را دوست داشتیم و اهل شو دادن نبودیم و همیشه از جاهای شلوغ نمایش دادن خودمان پرهیز می‌کردیم و من بسیار مخالف این هستم که این دوستان وفات یافته‌مان را برای نشان دادنِ خودشان ببرند دور تالار وحدت بچرخانند و یک عده بیایند و عکس بگیرند و بهشی از مردم که کمتر مرا دوست دارند، به اندوه ما بخندند. من ترجیح می‌دهم مراسم را بسیار مدیریت شده برگزار کنم.

ثریا قاسمی ادامه داد: ساعت شش زنگ زدم بیمارستان و ماشین آمد و ایشان را در آرامشی که دوست داشتند خاک‌سپاری کردم. بعد هم از آنجا به سر کار رفتم؛ چون مادرم آن قدر کارش را دوست داشت که می‌خواست من در این شرایط به سر کار بروم. اصلاً گریه و سوگواری نکردم؛ سیاه نپوشیدم؛ زیر جزو نادر افرادی بود که خداوند دعایش را اجابت کرد. همیشه خواسته‌اش این بود که ایستاده وفات کند. همواره از خدا می‌خواست که در رختخواب نیفتد که کسی از او پرستاری و نگهداری کند. من از بیمارستان آوردمشان منزل و خودشان کلیدشان را از کیفشان درآوردند و در را باز کردند. این یعنی شادمانی کامل، شکرگزاری کامل، یعنی فهمیدم چه کردی. هم او فهمید خدا چه کرد و هم من فهمیدم بر ما چه گذشت. پس این سوگواری ندارد، به سوی نور و روشنایی رفتن اشک ریختن و روسری سیاه ندارد مادرم جسمش رفته است. رنج‌های من و مادرم را بگذاریم مانند فانوس‌هایی که ژاپنی‌ها به آسمان می‌فرستند، به خدا برسد. گرچه او می‌داند اما بگذار بنده‌اش نداند؛ بگذار تکبرها و خودستایی‌ها، بهره بردار از شرکت در این گونه مراسم‌ها را کسب و کار خود کنند؛ که کسب کارشان همین است، نه هنر. شادی دیدن پرواز و بال گشودن مادرم با آن لبخند زیبا و صورت مهربان و جذاب همواره برایم به یادماندنی است.

قاسمی درباره ارتباطش با خانه سینما ضمن بیان اینکه «ده سال است عضو هیات داوری خانه سینما بودم اما دریغ که حتی اسمی از ما برده نشد»، پیرامون وضعیت صنف بازیگران عنوان کرد: چند نفر را اسطوره کرده‌اند، در حالی که ما مجموعه‌ای از بازیگران عالی همچون فرهاد اصلانی، هومن سیدی، مهران احمدی، پانته‌آ بهرام، رویا نونهالی، ستاره اسکندری، آزیتا حاجیان، کتایون ریاحی، طناز طباطبایی، میکائیل شهرستانی، حمید جبلی و... را داریم... حرف زدن پس از مرگ هنرمندان من را می‌کشد، چرا که وقتی کسی هست او را نمی‌بینیم؟ به همین دلیل هم در هیچ‌کدام از مراسمشان شرکت نمی‌کنم.

او در پاسخ به این پرسش که «با شصت سال سابقه کار و نشان درجه یک هنر، هنوز هم فعالانه کار می‌کنید. دلیل چیست؟» به کنایه گفت: با نشان درجه یک هنری‌ام که مساوی با درجه دکتراست، هیچ بانکی وام بدون ضامن به من نمی دهد؛ ولی در ازایش ماهی 150 هزار تومان به عنوان پیشکسوت می‌گیرم!

برچسب ها
اشتراک گذاری
روی خط سایت ها
نظرات بینندگان
غیر قابل انتشار: ۲
در انتظار بررسی: ۲۰
انتشار یافته: ۱۵
حمید کلباسی
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۷:۲۴ - ۱۳۹۷/۰۱/۰۹
عبید زاکانی: رو مسخرگی پیشه کن و مطربی آموز / تا داد خود از مهتر و کهتر بستانی
مهدی
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۹:۳۶ - ۱۳۹۷/۰۱/۰۹
تاسف و دیگر هیچ...نسل من با این ادما با این بهترین ها و ناب ترین ها بزرگ شد , دید , شنید , گریه کرد و خندید , یاد گرفت و مسیر ساخت ولی با خانه نشین شدنشون به فراموشی سپرده شدنشون انگار که خط و مسیرهامون بهم گره خورده باشه , ماها هم به حاشیه رونده شدیم ماها هم فراموش شدیم و محروم از همه خواسته های ساده و بی ریامون..حیف و دوصدحیف از این عاقبت
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۹:۵۳ - ۱۳۹۷/۰۱/۰۹
اگر عقل داشتند میرفتن خارج
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۲۱:۱۰ - ۱۳۹۷/۰۱/۰۹
خیلی از ما ها تباه شدیم خانم قاسمی عزیز
ندهد هوشمند روشن رأی ...
علی نژاد
|
Iran, Islamic Republic of
|
۲۱:۲۰ - ۱۳۹۷/۰۱/۰۹
درود بر شاه ماهی سینماهای ایران خانم ثریا قاسمی الحق والانصاف که دختره خیرآبادی هستی خدا بیامرزدش که همیشه مادر بود
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۲۱:۲۴ - ۱۳۹۷/۰۱/۰۹
خانم قاسمی
هیچی نباید.گفت هیچی. اگر الان داوینچی برگرده لبخند ژوکوند را کنار. میدان ونک بکشه شما فکر میکنید.چند نفر نگاهمیکنند تصور نفرمایید بتهون ون بیاید و.بخواهد کنسرتی بر قرار کند. فکر میکنید چه نی شود بگوییدش هنر نابود است.چون مردم ایران دوچار تغییر. سلیقه شدند و در عین.حال بعضا نه همه دوچار عجب و.خود بزرگ بینی و اینکه.هنر جایگاه خودش را از دست داده اگر امروز هنرمندان بزرگ عالم در اختیار ما بودند تک تک از گرسنگی منردند کما اینکه در فقر مردند بازیگر نقش عمرو عاص در فیلم امام علی آقای گرجی قانون نوازی که برای لچه ها قانون زد و پولش.را ندادن و مرد تنها چیزی که وز کار میکنه اینه که نفاس هنر قابل از بین بردن نیست چون.با روال طبیعی. تعریف شده. و ارزشش از خداوند بزرگه که با هنر خودش.صدای زیبا در حنجره بلبل تعبیه کرده و حمال طبیعت را به هزار رنگ نقاشیکرده من به عنوان یک فردی که انقلاب را دیدم جنگ.را تجربه کردم حضرت امام را دیدم با کمال افتخار به عنوان یک مسلمان. و یک ایرانی. از شما و از همه هنرمندان تشکر میکنم و از اینکه هنرمند امون آنقدر با سیاسی کاری مورد بی.حرمتی قرار بگیرند بسیار ناراحتم
پاسخ ها
ناشناس
| Iran, Islamic Republic of |
۰۸:۵۰ - ۱۳۹۷/۰۱/۱۰
دوچار ؟؟؟
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۲۱:۳۴ - ۱۳۹۷/۰۱/۰۹
وای بر مسولان
ایرانی
|
Germany
|
۲۱:۴۳ - ۱۳۹۷/۰۱/۰۹
خیلی خانومی
ناشناس
|
Canada
|
۲۲:۰۵ - ۱۳۹۷/۰۱/۰۹
خدا رحمتش کنه من از نزدیک خانم خیر آبادی را سالها قبل میشناختم . از دوستان مادر بزرگم بود بسیار خانم خوب و محترمی بودند.
آریا
|
Iran, Islamic Republic of
|
۲۲:۱۹ - ۱۳۹۷/۰۱/۰۹
چه تفکر زیبایی در خصوص فوت مادر بزرگوارشان داشتن.
گریه و زاری یه عده برای فوت عزیزان خودشان هیچ فایده ای نداره
حمید
|
Iran, Islamic Republic of
|
۲۳:۴۳ - ۱۳۹۷/۰۱/۰۹
اشک ریختن برای متوفی نشانه علاقه و سوزش قلب در فقدان اوست و این کار کاملا انسانیست و فرق انسان با حیوان بخشی از ان در همین ابراز احساسات است،البته نباید از حدش فراتر برود ،نباید هم مثل غربی ها بی احساس و بیتفاوت بود که جنازه پدر و مادر رو حتی تحویل نمیگیرن، بالاخره مادره و عمری خون دل خورده چه میشد که خانم قاسمی سر قبر مادر مینشستند و اشک میریختند و برای شادی روحش قران میخوندند و مجلس قران خوانی به پا میکردن این بهترین خدمت بود ، مرگ و دنیای بعد از اونو دست کم گرفتیم و خیلی عادی و خونسرد برخورد میکنیم اون میت بیچاه وارد دنیای جدید شده با خانه قبر انس نگرفته ما رو میبینه صدامون میزنه ما رهاش میکنیم سر کارمون میریم لااقل باید همون ساعات و روزهای اول با کار خیر و ثواب کمکش کنیم و به یادش باشیم.
پاسخ ها
ناشناس
| Malaysia |
۱۲:۳۴ - ۱۳۹۷/۰۱/۱۰
مگه شما رفتی دیدی چه مشکلاتی در خانه قبر در برابر ایشان هست
حالا چون قرآن نخونده سر قبر ماردش و شیون نکرده احترام میت را نداشته؟
حسام
|
Iran, Islamic Republic of
|
۲۳:۴۷ - ۱۳۹۷/۰۱/۰۹
روانهاش شاد هردو افتخار هتر ایران بودند
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۲۳:۵۲ - ۱۳۹۷/۰۱/۰۹
چه نسل خوبی بودن اون زمان ها......................... یاد سریال پدر سالار بخیر. بزرگترها حرمت داشتن
نظر شما

سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.

نام:
ایمیل:
* نظر: